Այցերու գումար - Total Pageviews - Total de visitas

28.4.17

Former U.S. Ambassador Calls Armenian Genocide Denial 'Worst Alternative Fact' of the Century

David Crow

The viewing of Joe Berlinger’s Intent to Destroy will likely be a revelatory experience for moviegoers as it winds its way through the festival circuit in the coming months. An eye-opening documentation about the history of the Armenian Genocide—as well as a companion film to Terry George’s sweeping melodrama on the same subject, The Promise—it makes for an efficient and precise record on a grim topic many Westerners have been deprived of learning about for the better part of the last century.
Yet the most fascinating aspect of the film is not a recollection of where the bodies were buried (both in reality and on the Portugal set of George’s narrative fiction), but rather how a multi-generational campaign by the Turkish government, and with an increasing complicity by the U.S. one, has attempted to erase this devastating crime against humanity from the history books.

27.4.17

Աշոտ Բլէեան. «Այս կրթահամալիրը այն նո՛ր միջավայրն է, որ բաց է եւ ազատ, առանց սահմանների, առանց որեւէ խտրութեան» (*)

ԺԻՐԱՅՐ ՉՈԼԱՔԵԱՆ
 
ԽՄԲ. «Նոր Յառաջ»ի.- Կրթական համակարգը որեւէ երկրի զարգացման գլխաւոր ազդակն է։ Հայութեան քրիստոնէութեան դարձի օրերէն՝ կրթութիւնը, ուսումը կարեւոր դեր կատարած են անոր ինքնութեան կերտումին մէջ։ Նախքան հանրակրթական դպրոցներու ընդհանրացումը, Եկեղեցին եւ եկեղեցականները կրթական կարեւոր դերակատարութիւն ունեցած են։ Կաթոլիկ եւ աւետարանական առաքելութիւններու ներթափանցումը հայութեան մէջ՝ եղած է կրթական հսկայ ներդրումներու շնորհիւ։ Հանրակրթական հաստատութիւնները նոր երեւոյթ են, Ֆրանսական Յեղափոխութեան հետեւանքներէն։ Աշոտ Բլէեան հանրակրթութեան բաց, ազատ համակարգի հաւատացեալ մըն է, թէեւ իր տնօրինած դպրոցին անունը կը կրէ Մխիթարեան ուխտի հիմնադիր աբբահօր անունը։ Ունի համոզում, տեսիլք եւ հանրակրթութեան կարեւորութեան փարած հիմնաւոր հայեացքներ։ Եղած է Հայաստանի Կրթութեան նախարար, Քոչարեանի օրօք բանտարկուած է։ Ազատ արձակուելէ ետք, քաղաքական կեանքէն քաշուելով նուիրուած է կրթական աշխատանքին։
Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիրը եզակի, առինքնող հանրակրթական օճախ մըն է, որուն կեդրոնական դերակատարը եղած է Բլէեան։ Յորդառատ աղբիւրի նման կրթութեան վերաբերեալ նորարարութիւնները, գաղափարները ինքնաբուխ, անբռնազբօսիկ, կը ժայթքին անոր ինքնութեան ակունքներէն եւ ազատ, ինքնավար կերպով կը տարածուին, համակելով, գրաւելով շրջապատը, միջավայրը։ Այո, կրթական հայեացքները Բլէեանի մօտ բնազդային են։

26.4.17

The Intellectual Crisis of the Armenian Reality։ A Critical Engagement with Seta B. Dadoyan

Varak Ketsemanian

However we try to define the term and the various dimensions of the 21st century “Armenian Reality,” one aspect remains indubitable, namely, the ongoing political, economic, cultural and social challenges that this reality is facing globally. The one critical feature that is not adequately tackled and is almost non-existent in Armenian public discourse is the “intellectual crisis” that Armenians are facing vis-à-vis the rapid changes they are witnessing both in the Diaspora and Armenia. 
Notwithstanding the lack of a healthy public discourse that accounts for the intellectual crisis, only a few serious works have emerged in recent years addressing the urgent need of revamping, analyzing, and critically engaging with the dominant epistemic categories and historical paradigms that animate this Armenian reality. Among such endeavors, Seta B. Dadoyan’s recent book, 2015: The Armenian Condition in Hindsight and Foresight: A Discourse is a timely and critical piece of scholarship that sheds light on the intellectual crisis of the 21st century Armenian reality.

25.4.17

Ever-looming controversy: the fight over the “Armenian Orphan Rug”

 Gabi Gage

In the 1920s, 400 Armenian girls spent 18 months making an elaborate woven rug by hand to show their gratitude to the United States for its efforts to ease their suffering as the survivors of the world’s first modern genocide – an event commemorated each year on April 24 by the global Armenian diaspora. The Ghazir Rug, or the Armenian Orphan Rug, ended up in President Calvin Coolidge’s White House in 1925 until the end of his term.

24.4.17

President Donald Trump's Statement on April 24: Uncovering the Source

"Armeniaca"
On April 24, 2017, the White House issued President Donald Trump’s statement on "Armenian Remembrance Day 2017," which followed the tradition and avoided using the term "genocide" to describe the events of 1915.
Most of the statement also followed, whether paraphrasing or literally, the 2009-2016 statements of President Obama. The annotated text of the statement (italics added) is presented below:

Will Donald Trump have the guts to call the Armenian genocide what it was?

Robert Fisk
Well, it’s now Trump’s moment of masculinity. Will he – or will he not – have the guts to call the 1915 Armenian genocide a genocide? A small matter for a guy who’s shooting from the hip across the Muslim world, you may say. But he congratulated the Caliph Erdogan on winning his dictatorial referendum and I doubt that Trump has the courage to offend him this month by telling the truth about the slaughter of one and a half million Armenian Christians during the First World War.
After all, Bill Clinton didn’t call it a genocide. Nor did George Bush. Nor did Obama. They all promised they would before they were elected. But my guess is that Donald Trump will be as cowardly as them, bowing towards the sensitivities of Recep Tayyip Erdogan and his wretched generals, those of them who still have jobs after Erdogan’s post-attempted-coup purge of the last nine months.

‘Sherlock Holmes of Armenian Genocide’ Uncovers Lost Evidence

Tim Arango
 
For more than a century, Turkey has denied any role in organizing the killing of Armenians in what historians have long accepted as a genocide that started in 1915, as World War I spread across continents. The Turkish narrative of denial has hinged on the argument that the original documents from postwar military tribunals that convicted the genocide’s planners were nowhere to be found.
Now, Taner Akcam, a Turkish historian at Clark University in Worcester, Mass., who has studied the genocide for decades by piecing together documents from around the world to establish state complicity in the killings, says he has unearthed an original telegram from the trials, in an archive held by the Armenian Patriarchate of Jerusalem.

23.4.17

Un 24 de abril inquietante

Juan Gabriel Tokatlian

Este artículo sobre el ya centenario genocidio del pueblo armenio a manos de los turcos es el producto de dos registros; uno objetivo y otro subjetivo. Intento evaluar un tema en el que se intersectan la política interna, la exterior y los derechos humanos y lo hago anclado en mis convicciones como descendiente de armenios. Mi argumento es que desde hace un tiempo se observa un menor interés en el respaldo y respeto a la recordación de ese genocidio en la agenda diplomática del país, a tal punto que se está ad portas de abandonar los tres hitos que en esa materia signaron Raúl Alfonsín, Néstor Kirchner y un fallo de la justicia.

22.4.17

Kirk Kerkorian Finally Bet Big-Time to Make the Movie that Meant the Most to Him

Peter Bart
 
“Every movie needs a rabbi,” Samuel Goldwyn once wrote. His comment seems relevant to two movies bowing this weekend, both in urgent need of help. One has a world-class rabbi, the other an invisible one.
Oprah Winfrey, as mega-energized as ever, has gone multimedia pitching her new film, whose title is as complex as its plot line. Fortunately, The Immortal Life of Henrietta Lacks is an HBO movie, so there’s no panic about its box office opening. Only Oprah could stir excitement for the story of an African-American woman whose tissue samples in 1951 proved so resilient that they created the basis for drugs to combat cancer or AIDS.
But if that one-liner might  be a hard sell, consider The Promise, a sprawling $100 million epic dealing with the Armenian genocide of 1915. That film stars Christian Bale and Oscar Isaac and is directed by Terry George (who shot Hotel Rwanda). Its “rabbi,” Kirk Kerkorian, personally put up most of the production cost but died just before the start of production. Although he loved movies – he had bought and sold MGM three times — Kerkorian harbored serious doubts about making this one, which opens Friday on 2,000 screens.

Battle Over 2 Films Reflects Turkey’s Quest to Control a Bitter History

Cara Buckley

If history was any guide, the director Terry George figured there’d be weirdness around his new film, “The Promise,” about the Armenian genocide. Sure enough, he was right.
One of the actors, Daniel Giménez Cacho, said he was contacted before filming by a Turkish ambassador. In line with Turkey’s official stance, the diplomat insisted that the genocide, in which nearly 1.5 million Armenians were killed, had never occurred. After the movie’s premiere at the Toronto International Film Festival in September, it racked up 55,000 lowly one-star votes on the Internet Movie Database, which is quite something, considering only a few thousand people had actually seen it at the three public screenings.
And then, six weeks before “The Promise” hit theaters this weekend came another film that shared uncanny parallels. Like “The Promise,” “The Ottoman Lieutenant” hinges on a love triangle set in Turkey during the early days of World War I. Unlike “The Promise,” “The Ottoman Lieutenant,” which stars Michiel Huisman and Josh Hartnett, was backed by Turkish investors and has been pilloried by critics for whitewashing historical events.

21.4.17

Կախակայումի պատմութիւն մը. 60 տարի անց՝ Երուսաղէմէն Պոլիս

ՍԵՒԱՆ ՏԷՅԻՐՄԷՆՃԵԱՆ
 
Հետզհետէ աւելի բարձր կը լսուին ձայները այն մար­դոց, Պո­լիսէն, Հա­յաս­տա­նէն թէ Սփիւռքէն, որոնք տես­նե­լով պատ­րիար­քա­կան պե­տական փո­խանորդ Արամ Աթէ­շեանին չափն ու սահ­մա­նը ան­ցած քայ­լե­րը, կը պա­հան­ջեն, որ կա­թողի­կոսը պատ­ժա­միջոց մը սահ­մա­նէ՝ կար­գազրկէ, փի­լոնազրկէ կամ կա­խակա­յէ զին­քը, վեր­ջա­պէս բա­նեց­նէ հո­գեւոր վե­րին իշ­խա­նու­թեան իրեն ըն­ձե­ռած իրա­ւասու­թիւնը։ Մա­նաւանդ որ կա­թողի­կոսը ան­նա­խադէ­պօրէն շատ ան­գամներ դի­մած է այդ մի­ջոցին՝ յա­ճախ կար­գազրկե­լով կամ կա­խակա­յելով քա­հանա­ներ, վե­ղարա­ւոր­ներ, նոյ­նիսկ եպիս­կո­պոս մը։

20.4.17

Լեզուի տեսչութիւնը լուծարելը նշանակում է լեզուաքաղաքականութեան ասպարէզում վերադարձ խորհրդային մոդելին


ՅՈՎՀԱՆՆԷՍ ԶԱՔԱՐԵԱՆ

Օրերս լուր տարածուեց, թէ ՀՀ կառավարութիւնը մտադիր է լուծարել Լեզուի պետական Տեսչութիւնը:
Այս մարմնի շուրջ պարբերաբար աղմուկ է բարձրանում լրատուամիջոցներով. մարդիկ բողոքում են, որ արդիւնաւէտ չի աշխատում, չի կատարում իր գործառոյթների մեծ մասը, երկրի լեզուավիճակը ոչ թե բարելաււում է, այլ, ընդհակառակը, գնալով վատանում: Ոմանք էլ զայրացած կոչ են անում այդպիսի վատ աշխատող հիմնարկը փակել, վերացնել:
Ի հարկէ, միամտութիւն կը լինէր մտածել, թէ այսպիսի յուզական զեղումների ազդեցութեամբ է կառավարութիւնը որոշել լուծարել լեզուի տեսչութիւնը: Երբ, օրինակ, կառավարութիւնը ակնյայտօրէն վատ է աշխատում, ապա ոչ մէկի մտքով չի անցնում երկիրը թողնել առանց կառավարութեան: Պարզապէս նոր վարչապետ է նշանակւում, սա էլ վերանայում, թարմացնում է կառավարութեան կազմը: 
Ոմանք կ՚առարկեն, թէ երկիրն առանց կառավարութեան չի կարող լինել, բայց առանց լեզուի տեսչության կը լինի: Կառավարութիւնը՝ ոնց որ երկրի գլուխը. առանց գլխի մարդ կը լինի՞: Բայց, ի՞նչ է, քի՞չ կան անուղեղ մարդիկ: Անոտ, անձեռ, անաչք, անականջ մարդիկ էլ են լինում, Աստուած կարօտ պահի: Բայց դա չափանիշ չէ:

19.4.17

Hollywood's New Armenian Genocide Denial Epic

14.4.17

«Հարրի Փոթեր»-ում յիշուած հայ կախարդը

ԱՐԾՈՒԻ ԲԱԽՉԻՆԵԱՆ
 
Անցեալ տարուանից, երբ հայերէն թարգմանութեամբ լոյս տեսան Հարրի Փոթերի մասին վիպաշարի առաջին գրքերը, այդ բացառիկ գրական ստեղծագործութիւնը դարձաւ տողերիս հեղինակի երկու դեռահաս զավակների, ասել է թէ՝ մեր ընտանեկան առօրեայի անբաժան մասը: Վստահ եմ, որ այդպէս է ուրիշ ընտանիքներում եւս: Դստրիկս առաջին գիրքը կարդաց ոչ աւելի, ոչ պակաս, տասներկու, երկրորդը՝ ութ անգամ, եւ դասարանով բեմադրեց հատուածներ այդ ստեղծագործութիւնից՝ ինքն անձամբ կատարելով Հարրի Փոթերի դերը...
Եւ, բնականաբար, երեխաներս շօշափեցին երկրորդ վէպում հայի մէկ անգամեայ յիշատակութեան փաստը:

13.4.17

Նոր Իսահակեան մը...


ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
Որ­քան որ ար­հես­տա­գիու­թեան մի­ջոց­նե­րը մեզ կը հե­ռաց­նեն շատ սի­րե­լի ժան­րէ մը՝ նա­մա­կա­նիէն, այն­քան հա­րա­զատ ու փայ­փա­յուած կը դառ­նայ գրա­կան այդ ժան­րը, որ դա­րեր շա­րու­նակ ե­ղած է կեն­սու­նակ. մե­ծե­րուն եւ պարզ մար­դոց նա­մակ­նե­րուն մի­ջո­ցաւ մենք կրցած ենք տես­նել ա­նոնց ապ­րած ժա­մա­նա­կը: Որ­քան յոյ­զեր, ապ­րում­ներ, սպա­սում եւ խորհր­դա­ւո­րու­թիւն կայ թուղ­թին վրայ գրուած, պա­հա­րա­նին մէջ դրուած եւ թղթա­տա­րու­թեամբ ա­ռա­քուած նա­մակ­նե­րուն մէջ: Նա­մակ­նե­րը, մա­նա­ւա՛նդ գրո­ղի մը ժա­ռան­գու­թեան կա­րե­ւո­րա­գոյն մա­սը կը կազ­մեն եւ յա­ճախ կը նե­րա­ռուին ա­նոր հա­տոր­նե­րուն մէջ:
Ա­հա­ւա­սիկ, օ­րերս Ե­րե­ւա­նի մէջ նման հա­տո­րի մը շնոր­հան­դէ­սին ներ­կայ ե­ղանք: Լոյս տե­սած է «Ա­ւե­տիք Ի­սա­հա­կեա­նի նա­մակ­նե­րը» խո­րագ­րով գիր­քը, զոր կազ­մած է լրագ­րող, հրա­պա­րա­կա­խօս Լի­լիթ Ա­ւա­գեան: Գիր­քը լոյս տե­սած է «Գա­լուստ Կիւլ­պէն­կեա­ն» հիմ­նադ­րա­մի ա­ջակ­ցու­թեամբ, իսկ հրա­տա­րա­կու­թեան պատ­րաս­տած է Ե­րե­ւա­նի Պե­տա­կան հա­մալ­սա­րա­նի հրա­տա­րակ­չու­թիւ­նը:

12.4.17

Սերգէյ Վարդանեան. «Ե՛ւ քրիստոնեայ, ե՛ւ մահմեդական համշէնցիներն ունեն մէկ ընդհանուր խնդիր` ազգային ինքնութիւնը պահպանելու խնդիրը»

8-րդ դարուն Համամ Ամատունի նախարարին հիմնադրած Համամաշէն-Համշէնը 1489-ին գրաւուեցաւ Օսմանեան կայսրութեան կողմէ: 18-րդ դարուն համշէնահայերուն մէկ մասը բռնի մահմեդականացուեցաւ, իսկ մեծամասնութիւնը, պահպանելու համար քրիստոնէական հաւատքը, փախուստի դիմեց եւ բնակութիւն հաստատեց Սեւ ծովու հարաւային ափերուն, իսկ 19-րդ դարու վերջերուն՝ համիտեան ջարդերու օրերուն,  եւ 20-րդ դարու սկիզբին՝ Մեծ Եղեռնի օրերուն, նաւերով տեղափոխուեցաւ Սեւ ծովու հիւսիսային կողմը՝ Աբխազիա եւ Կրասնոդարի երկրամաս:

11.4.17

Yes, We Can’t! The Apathetic Business of the Armenian Elections

Nelli Babayan
 
When voters re-elect an incumbent, it usually means the country is on the right track. Well, not everywhere and especially not in Armenia, which held parliamentary elections on April 2.
Armenia’s foreign debt has tripled since 2008; instead of an agreement with the European Union, it joined the Eurasian Union with no tangible benefits; increasing brain drain has shrunk the population; 30% of Armenia’s population lives below the poverty line; and in 2016, the escalation of the frozen conflict over Nagorno-Karabakh almost exploded into full-scale war. Yet, the Republican Party of Armenia (RPA), which has been ruling together with the incumbent President Serzh Sargsyan since 2008, has managed yet again to cement its rule with an unprecedented share of votes.

Յաղթանակ՝ շնորհիւ վարչապետ Կարէն Կարապետեանին եւ ընտրակաշառքներուն

Ժ. Չ.

Կիրակի, Ապրիլ 2-ի խորհրդարանական ընտրութիւնները առաջիններն էին, որոնք հաստատեցին Հայաստանի Հանրապետութեան խորհրդարանական վարչակարգի անցումը։ Թէեւ եղան բազմաթիւ ընտրախախտումներ, սակայն առաջին անգամ ըլլալով յետընտրական շրջանը չպսակուեցաւ ամբոխային ցոյցերով եւ խառնակութիւններով, որ իսկապէս ողջունելի երեւոյթ է։

Armenia’s election: The status quo wins at the expense of democracy

Armine Ishkanian
 
After a quarter of a century of ‘transitioning’ to democracy, Armenia remains at best a partly free ‘managed’ democracy and at worst a semi-consolidated authoritarian regime. The country has high levels of poverty and inequality (over 30% of Armenians live under the poverty line, with 47% of those aged 15 and above being unemployed) and the discontent with the status quo has led to continual emigration since the early 1990s and mass protests over recent years.
In the immediate aftermath of the election on 2 April, in which the ruling Republican (Hanrapetakan) Party of Armenia, received nearly 50% of the vote, questions have been raised as to why, despite growing discontent with the political and socio-economic status quo, including the unresolved conflict in Nagorno Karabakh, so many Armenian citizens appear to have given their support to the ruling party?

9.4.17

Արեւիկ Աշխարոյեան. «Ճիշդ չէ պնդումը, որ Հայաստանում քիչ են կարդում»

ՍՈՒՐԷՆ ՍՏԵՓԱՆԵԱՆ
 
Գրական գործակալի մասնագիտութիւնը աշխարհում մեծ պահանջարկ սկսեց վայելել  20-րդ դարի սկզբին:  Գրական գործակալը (literary agent) մասնագէտ է, ով կապում է հեղինակին հրատարակիչների, թարգմանիչների, ռեժիսորների հետ ու առհասարակ զբաղւում է հեղինակային իրաւունքի վաճառքով կամ աւելի պարզ` գրքերի պրոդիւսինգով:  Հայաստանում այս դաշտը գրեթէ դատարկ է, գործող գրական գործակալներից մէկը Արեւիկ Աշխարոյեանն է, ով այժմ ղեկավարում է 2016-ին հիմնադրուած «Արի» գրական գործակալութիւնը:
Մեդիամաքսը Արեւիկ Աշխարոյեանի հետ զրուցել է գրական գործակալի աշխատանքի, հայ ժամանակակից գրականութեան ներկայի ու ապագային, ինչպէս նաեւ վերջերս կայացած ամէնամեայ Լոնդոնի գրքի ցուցահանդէսի մասին, որտեղ կար նաեւ հայկական տաղաւար:                                    

5.4.17

You Must Watch This New Film On The Armenian Genocide, Whether It’s Any Good Or Not

Jake Romm

Imagine, for a moment, that after the Holocaust the official German position was one of denial. That the German heads of state have, since 1945, consistently asserted that the events of the Holocaust were nasty, yes, but both the Jews and the Germans bear some responsibility, and in the end, well, such things happen in times of war. It’s a disgusting thought. But now, imagine further – not only do the Germans take this position, but much of the world, including the United States, a country whose leaders and soldiers saw the camps and the corpses, participates in the denial. They allude to certain “facts” and “regrettable horrors” but they refuse to utter the only responsible word – genocide. Putrid, no?
This is the present situation of the Armenians. I should not have to ground the Armenian Genocide in comparisons to the Holocaust to illustrate its horror, it was a genocide, and is thus reserved a special, terrible place in human history all its own (indeed, the word “genocide” was coined by Raphael Lemkin precisely in response to the Armenian Genocide). It should be enough to say, “here a genocide occurred, and it remains unacknowledged,” but, as we have seen, this is not enough. The United States has not yet formally recognized the Armenian Genocide, nor has the U.K., nor (most upsettingly) has Israel, nor have a host of other countries. Even the countries that do formally recognize the Armenian Genocide only adopted this position, largely, within the past 20 years despite the fact that the genocide occurred in 1915 (though, the events directly leading up to the genocide began far earlier, and killings took place until 1923).
The fact of the Armenian Genocide is beyond dispute. The Armenians, a Christian people living primarily in eastern Anatolia, had long been the subject of Ottoman animus due to religious and ethnic tensions. Between 1894 and 1896, Sultan Abdul Hamid II sparked a two year long campaign of violence (which, had it taken place in Eastern Europe against the Jews, would be called a “pogrom”) against the Armenian population of the Empire. Employing the help of the empire’s Kurdish population (who carried out many of the killings during the genocide as well – though many Kurdish groups, as opposed to Turkey, have since recognized and apologized for their role in the genocide), the Ottomans, both in official state actions and the actions of state sanctioned mobs, murdered between 50,000 and 300,000 Armenians (this is a wide range, but there is no formal agreement on the numbers). They also murdered a large number of Assyrians and other Christian minorities as well (the Assyrian and Greek minorities were also targeted during the years of the Armenian Genocide). The two year period of violence would would come to be known as the Hamidian Massacres.
Cut forward 20 years to 1914, and the Ottoman Empire is newly under the control of the Committee of Union and Progress (CUP), otherwise known as the Young Turks. Though the CUP was a Western oriented, modernizing movement, it was still decidedly anti-Armenian, and, when World War I broke out, the CUP leadership saw the global chaos as the perfect cover to carry out their campaign of extermination. While scholars continue to debate exactly when the events of the Armenian Genocide began, it is widely agreed that the genocide proper began around April, 1915.
Unlike the Holocaust, the Armenian Genocide was not a rigidly structured, mechanized, industrial effort. Rather, the killings largely took the form of death marches, in which Armenians were forced from their homes for “relocation,” then marched through the Empire until they perished from exhaustion, disease, exposure, or starvation. In addition to the marches, there were more straightforward mass killings by the Ottoman military as well as bands of mobile executioners (many of whom were criminals released from prison precisely for this purpose) that operated much like the Nazi Einsatzgruppen. Those Armenians that weren’t killed were either used as slave labor (and then murdered), sold into sex slavery, or forcibly converted to Islam.
When the genocide finally ended in 1923, around 1.5 million Armenians had been killed or displaced, the region of Armenia almost entirely purged of its historic people. To further drive this devastation home, the Armenian population of the Ottoman Empire, prior to the genocide comprised only 2 million people. The genocide destroyed 75% of the entire Ottoman-Armenian population.
So why, in the face of such indisputable and monstrous facts, do we continue to the deny the existence of the Armenian Genocide? This refusal stems from a moral cowardice in the face of Turkish threats. The official position of the Turkish government, which has remained consistent since 1914, has been to deny the facts and to reframe the narrative of the genocide. The Turkish government frames the events of the Armenian Genocide as the natural consequence of war. The genocide largely took place during World War I, and the Turkish government often cites examples of Armenian self defense (like the uprising at Van) as proof that the Armenian population represented a genuine fifth column during the war, and thus it was relocated due to military concerns. Some go further and assert that the genocide was in actuality, nothing more than particularly bloody civil war, in which the Armenians committed as many atrocities as the Turks.
The world knows that this is false, and yet, in order to preserve “good” relations with Turkey (how one can maintain positive relations with a genocide denying dictator is another question), countries around the world commit moral suicide and acquiesce to the demands of those who would cover the perpetration of a genocide at the expense of the victims.
It is against this background that the forthcoming film “The Promise,” (in theaters April 21st) starring Oscar Isaac, Charlotte Le Bon, and Christian Bale, was made. The film, directed and cowritten by Terry George (who also directed “Hotel Rwanda,” a film about the Rwandan Genocide), follows the story of a love triangle between the Armenians Michael (Isaac) and Ana (Le Bon) and American Journalist Chris (Bale). This love story, spanning over a year or so, is set against the backdrop of World War I and the Armenian Genocide, with the characters both dispersed and reunited by the genocide.
Michael is a young, aspiring doctor who leaves his village in Armenia for Constantinople to study medicine. In the city, Michael stays in the home of his wealthy uncle and quickly befriends a fellow medical student, Emre (played by Marwan Kenzar) with powerful connections to the Turkish military. In his uncle’s home, Michael meets Ana, an Armenian raised in Paris looking to get back in touch with her roots. A romance is immediately in the works between the two characters, but we soon learn that Ana is romantically involved with Chris, a gruff but selfless journalist with the Associated Press who is in Turkey to cover the war. The atrocities to come are hinted at in the beginning of the film, but seem to materialize out of nowhere (notably, the sporadic appearance of Germans in the early Constantinople scenes always makes the characters uneasy. It is well known that Hitler was an admirer of the Armenian Genocide, but what is less known is that the Germans were highly complicit in its perpetration, having had knowledge of the events and the requisite control over the Ottoman military and government to have, at the very least, dampened the efficacy of the Ottomans’ pursuit).
Predictably, Ana and Michael fall in love just as the roundups of prominent Armenian intellectuals and businessmen begin. Michael is deported and forced into slave labor in the mountains, and the two are separated. In the meantime, Chris travels around the empire catching glimpses of the atrocities being committed upon the Armenian population (a hanging body, a burnt and pillaged town, a death march) and reporting back to America. I won’t spoil the story, but you can probably guess how things go.
As a story, and as a film, “The Promise” is a routine, incredibly maudlin, somewhat disjointed affair – the film’s Turkish villains are so clichéd as to be almost cartoonish figures of evil, the plot turns are often abrupt and unexplained, and very little context is given for the genocide itself, which is the real subject of the film. The performances of the three stars are all good, and it is competently done and emotionally moving – there are no glaring missteps and I imagine that most people will find it perfectly watchable (I certainly did) – but, as a film, it does not rise to the level of George’s “Hotel Rwanda” nor does it even begin to approach Spielberg’s “Schindler’s List” (a film with its own set of problems).
But, we must ask, does any of this matter? For all its shortcomings, “The Promise” is the first big budget, star driven film about the Armenian Genocide to be released (The 2002 Canadian-French film “Ararat,” a semi-large release, explored the fictional creation of a movie about the Armenian Genocide, but did not center on the the events of the genocide itself), the importance of which cannot be understated (prior efforts to release a big budget Armenian Genocide film, primarily adaptations of Franz Werfel’s 1933 novel “Forty Days of Musa Dagh,” all collapsed in the face of Turkish threats). During the Q&A with Terry George that followed the screening of the film at the Dolby 88 Screening Room in New York City, the director stressed that he knew the film was “old-fashioned,” but the goal was to reach as wide an audience as possible, and certain aesthetic sacrifices had to be made in that pursuit (for instance, the film is largely lacking in any graphic depictions of violence because George wanted to procure a PG-13 rating to ensure a larger viewership). In this regard, George had an incredibly fine line to toe – make the film too true to life (to the extent that any genocide film can be “true to life”) and it will be too difficult for mass appeal; make the film too well suited to popularity, and you risk cheapening the genocide. “The Promise” represents a competent effort to toe this line – not an enviable task.
Furthermore, we must acknowledge that there is no aesthetic roadmap for a large film about the Armenian Genocide. The Holocaust, and I know this phrase is a bit disgusting in this context, is simply more aesthetically developed in the popular imagination. It has frequently been the subject of film and literature and has been somewhat successfully absorbed into the common aesthetic vernacular (films frequently borrow the aesthetics of the concentration camps [the shaved heads, the threadbare uniforms, the barracks] and the Nazi party [the red and black, the leather, the imposing architecture] to signify state evil). A large budget portrayal of the Armenian Genocide is sui generis, and therefore, in order to help ensure its mass-appeal, must ground itself in other cinematic clichés (thus the accusation of “old fashioned”) – the aesthetic clichés of the Armenian Genocide having yet to develop in the American consciousness.
What’s more, many people simply cannot put a face on Armenia or the Armenian Genocide. Unlike Jews, Armenians are not an especially visible group in popular culture. Though none of the lead actors of “The Promise” are Armenian, at least now, after seeing the film, people can put an attractive face on the past – when you read that 1.5 million are killed or displaced, you read a number; when you watch Oscar Isaac work as a slave or mourn over a pile of rotting corpses, you see a person. This is one of the purposes of cinematic or literary portrayals of genocide (a pursuit that ought to make us ethically uneasy in many respects), to reestablish the subjectivity of the victim out of the cold, unimaginable mass. (There’s a famous quote attributed to Joseph Stalin - “the death of one person is a tragedy, the death of one million is a statistic.”)
In this regard, “The Promise” is an incredibly important first step towards opening the film industry to this subject matter (though, the film was privately funded by the late Kirk Kerkorian, a wealthy Armenian businessman, and therefore was insulated from the pressure that the Turkish government is able to exert on the major studios that depend on foreign markets for their profits). To find an analogue in the world of Holocaust films – there is likely no “Son of Saul” (the most brutal and accomplished film of the genre – a complete abandonment of aesthetic safety) without there first being a “Schindler’s List” (also a successful film, but one that, as opposed to “Saul,” plays in Hollywood clichés to a larger degree). When a crime like the Armenian Genocide has gone unacknowledged for so long, the concerns of aesthetic success must be secondary to the concerns of education. Films of great quality will come; right now, it’s simply more important that people know what happened.
“The Promise,” then, puts us in an interesting position – acknowledging that a film is mediocre yet rooting for its utmost success. I deeply, truly, want this film to be a smash hit, for it to shatter box office records, aesthetic concerns be damned. I want this film to be the beginning of a renewed interest in the Armenian Genocide, a renewed shame at our government’s refusal to acknowledge it, a renewed anger. I want this film to spark a public outcry, for us to begin to work towards redeeming, to the extent that we can, 100 years of cowardice. Because the refusal to acknowledge a genocide, any genocide, is a crime in itself, one that not only debases the deniers, but also rewards the perpetrators. And as long as one state can dictate the terms of memory for much of the world, then a precedent has been set for future perpetrators – the gravest crime on earth means nothing in the face of economic or military concerns (indeed, this was the German calculation during World War I). See this film, or don’t – the important thing is that, at the very least, you educate yourself about the Armenian Genocide, and remain enraged, always, in the face of denial.
Read more: http://forward.com/culture/film-tv/367531/you-must-watch-this-new-film-on-the-armenian-genocide-whether-its-any-good/
Imagine, for a moment, that after the Holocaust the official German position was one of denial. That the German heads of state have, since 1945, consistently asserted that the events of the Holocaust were nasty, yes, but both the Jews and the Germans bear some responsibility, and in the end, well, such things happen in times of war. It’s a disgusting thought. But now, imagine further – not only do the Germans take this position, but much of the world, including the United States, a country whose leaders and soldiers saw the camps and the corpses, participates in the denial. They allude to certain “facts” and “regrettable horrors” but they refuse to utter the only responsible word – genocide. Putrid, no?

The Storytellers: Protecting the Truth

Mary Wald
 
A neighbor once asked me how I knew that the Holocaust actually happened. I was able to point out that a mutual friend of ours, Irene, had lived as a child under Nazi occupation in Amsterdam. Her father died in a concentration camp for harboring Jews. She had carried messages for the resistance in the handlebars of her bicycle to other resistance fighters in town. She was there when the survivors of the camps arrived back in Amsterdam on buses, walking skeletons still in their striped uniforms. 
But Irene was 11 years old when the Nazis invaded Amsterdam. Today she is 83. The men and women who stumbled off those buses have passed now. Meanwhile, white supremacists, neo-Nazis and Holocaust deniers have started running campaigns of anti-Semitic fliers, rallies and even speaking engagements on 63 college campuses in the United States. As time marches on, it becomes easier to forget; easier to ignore the lessons of history. Easier to deny. 

4.4.17

Վարդան Մատթէոսեան. «Սփիւռքի որոշ խաւ մը պատրաստ է մասնակից ըլլալ Հայաստանի պետականութեան կառուցման»

-Արդեօք կը հետեւի՞ք Հայաստանի ներքաղաքական   զարգացումներուն: Եթէ այո, ինչպէ՞ս կը գնահատէք ընդհանուր նախընտրական իրավիճակը:

Կը խոստովանիմ, որ կը հետեւիմ ներքաղաքական զարգացումներուն, բայց ոչ ամենայն մանրամասնութեամբ։ Նախընտրական իրավիճակը, յատկապէս նկատի ունենալով ինչ-ինչ քրէական եղելութիւններ, «վերեւներից» եկած պարտադրանքներ, ինչպէս եւ Արթուր Սարգսեանի մահուան պարագան, դժբախտաբար մեծ յոյսեր չի ներշնչեր, որ նախորդ ընտրութիւններու բաղդատմամբ յառաջընթաց մը արձանագրուի։ Երանի թէ սխալիմ, անշուշտ։

3.4.17

Armenia: Voters Opt for More of the Same

Marianna Grigoryan
 
Armenia’s governing party consolidated its grip on power following parliamentary elections marred by widespread allegations of vote-buying and voter intimidation.
The governing Republican Party of Armenia (RPA) was the clear victor in the April 2 elections, as expected, winning over 49 percent of the vote and an apparent absolute majority of seats in parliament (55 out of 105). An alliance led by populist oligarch Gagik Tsarukyan was the runner-up with 27 percent of the vote. Two other parties secured seats in the legislature: the Yelk Alliance won just under 8 percent of the vote; and the nationalist Armenian Revolutionary Federation, just under 7 percent.
Another bloc, featuring political heavyweights like former defense minister Seyran Ohanian, 2013 presidential contender Raffi Hovannissian, and former foreign minister Vartan Oskanian, won just over 2 percent and will not be represented in the new parliament.
The Central Election Commission reported that turnout was about 61 percent.

Ինչի՞ մասին են խօսում ընտրութիւնների արդիւնքները

ԳԷՈՐԳ ԱՂԱԲԱԲԵԱՆ

Կենտրոնական Ընտրական յանձնաժողովը (ԿԸՅ) հրապարակեց Ազգային ժողովի ընտրութիւնների նախնական արդիւնքները: 6րդ գումարման ԱԺն կազմուած կը լինի 4 քաղաքական ուժերից՝ ՀՀԿ, ՀՅԴ կուսակցութիւններ, «Ծառուկեան» եւ «Ելք» դաշինքներ: Այս ուժերի վերջնական դասաւորութիւնն ԱԺում պարզ կը դառնայ յառաջիկայում՝ ընտրական օրէնսգրքով սահմանուած կարգով կատարուելիք մաթեմատիկական հաշուարկներից: Այսուհանդերձ, Ապրիլի 2ին կայացած ընտրութիւնները եւ արձանագրուած արդիւնքները թոյլ են տալիս անելու մի քանի դիտարկում:

31.3.17

Armenia’s choice: Trump-style populist or power-hungry president?

Mikayel Zolyan
 
On April 2 Armenians will vote in a parliamentary election, a major step in the country’s transition from a presidential to a parliamentary system.
The Conversation
The process, which began with a constitutional referendum in December 2015, will be complete in April 2018 when the incumbent president, Serzh Sargsyan, leaves office and executive power is transferred to the prime minister, who will be appointed by parliament.
The upcoming election will turn Armenia’s parliament into its most powerful legislative force, making the country something of an outlier among post-Soviet countries, most of which have strong presidential systems.

30.3.17

Patriarchal Election Déjà Vu in Turkey

Hratch Tchilingirian
 
The election process of a new Armenian Patriarch in Turkey faces the customary state-imposed restrictions, administrative hurdles and arbitrary treatment of the Armenian community. In recent weeks, the situation has been exacerbated by personality clashes and ambitions of the high-ranking clergymen at the Patriarchate, who have turned a problem into a divisive major crisis.
The 556-year old Patriarchate is one of the four Hierarchical Sees of the Armenian Apostolic Church.
The problem facing the Armenian community started in July 2008 when the 52-year-old serving Patriarch Mesrob Mutafyan was officially diagnosed with an incurable illness. By then he had been in a vegetative state for some time at the Surp Pirgiç Hospital and remains so ever since.
In 2010, Archbishop Aram Ateshian was appointed Patriarchal Vicar with the consent of the Turkish government. This temporary arrangement until the election of a new patriarch turned into an indefinite status quo. The continued uncertainty without a clear sight of elections caused controversies and division within the community.

29.3.17

Campaign Controversy: Allegations of Campaigning in Schools of Armenia

Dickran Khodanian

Ahead of Armenia’s upcoming Parliamentary Elections on April 2, Armenia has witnessed the creation of new alliances, allegations of early campaigning, and several instances of violence linked to election campaigns.
And with the death of “the bringer of bread” Artur Sargsyan, and the detainment of former Artsakh (Nagorno-Karabagh) Defense Minister Samvel Babayan, the pre-election period has taken new turns.
Sargsyan’s death, which has led to protests and multiple demonstrations in his honor, has only fueled more citizens of Armenia who are discontent with the ruling regime, to join and demonstrate in the streets.
Meanwhile, Babayan’s arrest has been seen as a threat to the Ohanyan-Raffi-Oskanian alliance, due to their close ties with the former Defense Minister. In the midst of all of this, a discredited former president has appeared on public television announcing that Artsakh should concede territories and compromise.
And now, based on the evidence of the Union of Informed Citizens (UIC), election campaigns have been accused of targeting public schools, specifically school principals.

28.3.17

Running for Tsar: Armenia’s Gagik Tsarukyan

One of Armenia’s most colourful public figures has returned to politics in time for parliamentary elections. What does the oligarch Gagik Tsarukyan stand for – apart from himself?
He’s one of the richest men in Armenia, and isn’t shy about flaunting it with his gaudy mansions and a gold-plated phone. As a US State Department cable, made available by Wikileaks, quipped, he “has a personal style which would make Donald Trump look like an ascetic.”
He is Gagik Tsarukyan. After more than two decades of incumbent victories and associated claims of fraud and protests, for many Armenians, Tsarukyan is the “change” candidate in parliamentary elections on 2 April, and his party is currently leading in polls.

27.3.17

Second Annual Armenian Genealogy Conference Takes Place in Detroit

Amanda Berger
 
The second annual Armenian Genealogy Conference took place at the University of Michigan-Dearborn on March 18, while several related events were held in the Detroit area throughout the weekend. The conference was sponsored by the Armenian Research Center at the University of Michigan-Dearborn and co-sponsored by the Cultural Society of Armenians from Istanbul, the Nor Keghi Association, and the National Association for Armenian Studies and Research (NAASR). Over 250 people from 18 states attended the conference.

24.3.17

With Rhinoplasty on the Rise, Whither the Armenian Nose?

Iris Molenaar
 
The Armenian nose is a source of national pride, sometimes said to be like the country’s impressive mountains: high, proud, and honest.
But what looks good in a landscape painting does not necessarily meet today’s global beauty standards. And increasingly, Armenians – especially young women – are opting for rhinoplasty in an effort to conform to the idealized Western appearance.
“As a country, we try to be Western, and this applies to the beauty standards, too,” said Kristina Grigoryan, who has practiced plastic surgery in Yerevan for 16 years. “We are still proud of being Armenians, but less proud of having such features.”

23.3.17

Patriarch election saga drags on for Turkey's Armenians

Orhan Kemal Cengiz
Translated by Sibel Utku Bila
 
When Armenian Patriarch Mesrob II Mutafyan, the spiritual leader of Turkey’s Armenians, fell ill in 2008, few would have thought that the debate on how to elect a new patriarch would drag on for years. Yet, ever since then, heated debates and divisions have haunted the Armenian community.
Summary Turkey’s Armenian community has remained without an active patriarch for years as Ankara uses a legal vacuum to interfere in its religious affairs.

17.3.17

Armenia’s rising tech scene: The new Silicon Valley of the former Soviet Union

Gev Balyan
 
Armenia was once the center of IT innovation for the USSR. A turbulent history has stifled the economy, but things are starting to look up for the Caucasus republic. A highly-skilled, post-soviet engineering workforce and a diaspora of advocates, combined with new government initiatives, are igniting renewed growth in Armenia’s IT sector. These businesses are creating new technologies — from award-winning mobile apps to world-first presentation tools — recognized across the globe and many startups are making their way to the US.
The Armenian tech industry is growing at an annual rate of 20 percent, greatly exceeding the country’s two percent economic growth. Annual tech revenues from some 400 IT companies make up $475 million and by 2018, it is estimated this industry will be the dominant sector driving new wealth for the economy.

13.3.17

Caucasus Women Demand Power, Not Flowers

Giorgi Lomsadze
 
In the South Caucasus, International Women’s Day is still largely about men offering flowers, candies and compliments to their mothers, wives and significant female others. But many women in the region are now saying that they want “rights, not flowers.”
Throughout the post-Soviet part of the world, March 8 has long ranked as a bit of a Soviet Valentine’s Day. In keeping with that tradition, Russia’s Vladimir Putin this year panegyrized women’s beauty and grace, and threw in a poem for good measure. “Woman is with us when we are born; woman is with us in our final hour; woman is the flag we fight for,” the Kremlin boss rhapsodized, borrowing lines by the 19th-century Russian symbolist poet Konstantin Balmont.
Caucasus leaders avoided poetry, but their governments did have other offerings.

11.3.17

The Ottoman Lieutenant movie review: erasing the past with sleight of cinematic hand

MaryAnn Johanson

“In a land on the brink of war,” goes the marketing tagline of the odious The Ottoman Lieutenant, “the most dangerous place to be is in love.” That would not be true in, shall we say, the best of wars, if there is such a thing. But here, young American nurse Lillie (Hera Hilmar: Anna Karenina), volunteering at a hospital in a remote region of the Ottoman Empire, finds herself in the middle of World War I and the genocide of Armenians by the Turks. Except the latter is not happening here at all! This propagandistic production, financed primarily from Turkey — the government of which has a longstanding policy of denying that any genocide upon Armenians was ever committed — would like us to believe that 1.5 million Armenians were not exterminated with deliberate precision by the Ottoman Empire, but that it was just war and, you know, people die. *shrug*

The Ottoman Lieutenant

Glenn Kenny

It is probably no accident that the title of this film uses a verbal pattern identical to that of “The English Patient,” that is, definite article, adjective (a specific kind of adjective, actually—a demonym), descriptive noun. Like “The English Patient,” “The Ottoman Lieutenant” is a tale of war and of love torn apart by war. The simple title has an air of mystery too it, whether you understand “Ottoman” to refer to a member of a disbanded empire or to a padded stool.

Poorly Acted ‘Ottoman Lieutenant’ Also Glosses Over Genocide

Richard Roeper


The most objectionable thing about “The Ottoman Lieutenant” isn’t the flat acting or the cliché of a wartime romance triangle or the cheap and schmaltzy score.
It’s the revisionist history of the Armenian Genocide.
Set mostly in and around the Anatolia region of Turkey during World War I, “The Ottoman Lieutenant” almost completely glosses over the Empire’s systematic elimination of some 1.5 million Armenians, including women, children, the elderly and the infirm — an epic-scale atrocity the Turkish government denies to this day.

10.3.17

Օսմանահայե՞ր. այո՛, օսմանահայեր (Կարօ Արմէնեանի յօդուածին առթիւ)

ՎԱՐԱԳ ԳԵԹՍԵՄԱՆԵԱՆ

Երկար ժամանակ է, որ կ’ուզէի այս յօդուածը գրել, բայց վերջերս քանի մը ընկերներու հետ զրուցելէ ետք անդրադարձայ, որ պահը հասունցած է, որ միտքերս սոյն գրութեան միջոցով ներկայացնեմ եւ դնեմ հանրութեան քննարկման հարթակի վրայ:
16 Մարտ 2015-ին «Օսմանահայեր» խորագրով իր յօդուածին մէջ Կարօ Արմէնեան խստիւ կը քննադատէ եւ կ’ըմբոստանայ օսմանահայեր եզրի օգտագործման դէմ` վիճարկելով, որ այս երեւոյթը միայն օրինական շղարշ մը կը կապէ Թուրքիոյ ցեղասպանական անցեալին եւ ժխտողապաշտ մեքենային: Կը մէջբերեմ յօդուածագիր ընկերոջս տողերը. «Վերջերս փորձեր կ’ըլլան արեւմտահայութիւն (Western Armenians) եզրը օսմանահայութիւն անհեթեթութեամբ փոխարինելու: Այս երեւոյթը առայժմ կը դրսեւորուի անգլիագիր յօդուածագրութեան եւ հրապարակային ելոյթներու մէջ եւ սակայն հետզհետէ կը թափանցէ համացանցային կայքերու լաբիւրինթոսէն ներս եւ կը ձեւաւորէ իր եզրաբանական նստուածքը: Ասիկա ոչ միայն կոպիտ սխալ մըն է եւ մեղանչում մը` պատմական ճշմարտութեան դէմ, այլեւ վիրաւորական պիտակաւորո՛ւմ մը` մեր ժողովուրդի հասցէին: Այն, ինչ տեղի կ՛ունենայ, բացայայտ դիմազեղծումն է մեր մշակութային ժառանգութեան. ինքնութեան ջա՛րդ մը` իր բոլոր եպերելի հետեւանքներով»: Այս կարճ պարբերութեան մէջ կան կարեւոր, բայց եւ այնպէս վիճարկելի գաղափարներ, որոնց մէկ առ մէկ պիտի անդրադառնամ` նպատակադրելով ցոյց տալ, որ  Արմէնեանի այս մօտեցումը հիմնաւորուած չէ եւ պատմաքաղաքական առումով վտանգաւոր կամ զազրելի ոչինչ կայ օսմանահայեր եզրի օգտագործման մէջ:

Օսմանահայեր...

ԿԱՐՕ ԱՐՄԵՆԵԱՆ

Վերջերս փորձեր կ՛ըլլան «արեւմտահայութիւն» (Western Armenians) եզրը «օսմանահայութիւն» (Ottoman Armenians) անհեթեթութեամբ փոխարինելու: Այս երեւոյթը առայժմ կը դրսեւորուի անգլիագիր յօդուածագրութեան եւ հրապարակային ելոյթներու մէջ եւ սակայն հետզհետէ կը թափանցէ համացանցային կայքերու լաբիւրինդոսէն ներս եւ կը ձեւաւորէ իր եզրաբանական նստուածքը: Ասիկա ոչ միայն կոպիտ սխալ մըն է եւ մեղանչում մը` պատմական ճշմարտութեան դէմ, այլեւ վիրաւորական պիտակաւորո՛ւմ մը` մեր ժողովուրդի հասցէին: Այն, ինչ տեղի կ՛ունենայ, բացայայտ դիմազեղծումն է մեր մշակութային ժառանգութեան. ինքնութեան ջա՛րդ մը` իր բոլոր եպերելի հետեւանքներով:

9.3.17

Թուային աշխարհի բանալին. պոլսահայ բարերարին նուէրը Հայաստանի Ազգային Գրադարանին

ԱՆՈՒՇ ԹՐՈՒԱՆՑ
 
«Ժամանակ»-ը ա­ռի­թը ու­նե­ցած է անդ­րա­դառ­նա­լու Հա­յաս­տա­նի Ազ­գա­յին Գրա­դա­րա­նի գործու­նէու­թեան: Մեր է­ջե­րուն մէջ ծա­ւա­լուն հար­ցազ­րոյց մը հրա­տա­րա­կած էինք գրադարանի տնօ­րէն Տիգ­րան Զար­գա­րեա­նին հետ, որ ման­րա­մասն ներ­կա­յա­ցու­ցած էր հաստա­տու­թեան ներ­կայ աշ­խա­տանք­նե­րը եւ հպան­ցիկ անդ­րա­դարձ մը կա­տա­րած՝ Ազ­գա­յին Գրա­դա­րա­նի ժա­ռան­գու­թեան թուայ­նաց­ման մա­սին: Այս ան­գամ ո­րո­շե­ցինք կրկին այ­ցե­լել գրա­դա­րան եւ ա­ւե­լի ման­րա­մասն տե­ղե­կու­թիւն­ներ ստա­նալ թուայ­նաց­ման աշխատանքներուն մա­սին, որ վեր­ջին շրջա­նին մեծ թափ ստա­ցած է:

6.3.17

Italian Book on Vatican Efforts to Stop Armenian Genocide Released

The editorial Guerini e Associati of Milan has recently published the book La Santa Sede e lo sterminio degli Armeni nell' Impero Ottomano (The Holy See and the extermination of Armenians in the Ottoman Empire), by Valentina Vartui Karakhanian and Omar Viganò. The text focuses on the diplomatic mission of the Vatican to the Ottoman Empire during World War I and the activity of Cardinal Angelo Maria Dolci, papal nuncio in Constantinople.
Karakhanian and Viganò are researchers of the Vatican Secret Archives who have gathered every document the Holy See possesses on the Armenian Genocide.

2.3.17

Ուիքին գիտութիւնը կը սիրէ

ԱՆԻ ԲՐԴՈՅԵԱՆ-ՂԱԶԱՐԵԱՆ

Կո­տայ­քի մարզ, Ա­ղուե­րան, լեռ­նե­րուն գա­գաթ­նե­րով շրջա­պա­տուած գողտ­րիկ, իւ­րա­յա­տուկ գե­ղեց­կու­թեամբ վայր մը: Ձիւ­նը սպի­տակ քօ­ղով հար­սի պէս շող­շո­ղուն զգեստ­ներ հագ­ցու­ցած է գա­գաթ­նե­րուն, ա­րեւն ալ կը զմայ­լի կար­ծես ու իր ժպի­տով ա­նոնց փայլ­քին շո­ղը կը կրկնապատ­կէ: Մինչ ե­ղեւ­նի­նե­րը կը պար­ծե­նան ի­րենց կա­նա­չա­պատ տե­րեւ­նե­րով ու կը յոխորտան ի­րենց չորս բո­լո­րը տա­րա­ծուած, չոր­ցած ճիւ­ղե­րով ծա­ռե­րուն ի տես, ո­րոնք գար­նան գա­լուս­տին կը սպա­սեն, որ­պէս­զի թարմ կա­նա­չու­թեամբ ու ծի­լե­րով պա­տուին:
Այս­պի­սի սքան­չե­լի բնու­թեան գիրկն ենք ա­հա ու կը հա­ղոր­դակ­ցինք բնու­թեան գե­ղեց­կու­թեան հետ, բարձ­րէն կը դի­տենք ա­մէն ինչ: Ձեռքդ եր­կա­րես՝ կը դպչիս լե­րան գա­գա­թին, ո­րուն ձիւ­նէ ծած­կո­ցին տակ քնա­ցած ես կար­ծես ու չես մսիր: Ե­րե­ւա­նը հոս­կէ ցուրտ է, կը խոր­հիս:

1.3.17

Յստակացման համար

ՀՐԱԿ Փ.
 
Շնորհակալ եմ «Ազդակ»-ի խմբագրութեան, որ 23 Փետրուարին հրատարակեց «Լափշինը, հաց բերողը եւ նեղազգային հռետորաբանութիւնը» խորագրեալ յօդուածս, թէեւ «առանց բաժնելու այնտեղ արծարծուած կարգ մը տեսակէտներ, դատումներ ու եզրայանգումներ», ինչպէս կը նշուի 24 Փետրուարի «Ճշդումի կարգով» գրութեան մէջ: Շատ ամփոփ ձեւով կը փափաքիմ կատարել քանի մը յստակացում:

Ճշդումի կարգով

«Ա.»
 
Հինգշաբթի օրուան [23 Փետրուար 2017] մեր թիւով լոյս տեսած «Լափշինը, հաց բերողը եւ նեղազգային հռետորաբանութիւնը» խորագրեալ յօդուածին տեղ տուած էինք առանց բաժնելու այնտեղ արծարծուած կարգ մը տեսակէտներ, դատումներ ու եզրայանգումեր։
Այս առիթով յատկապէս այստեղ պէտք է ընդգծել անհամեմատելիութիւնը Թուրքիոյ, Ազրպէյճանի եւ Հայաստանի հանրապետութեան միջեւ քաղաքական հալածանքներու եւ մարդու իրաւունքնեու թեմաներուն վերաբերալ։ Այս մօտեցումը որեւէ առումով ենթակայական բնոյթ չունի կամ հակառակորդներու նկատմամբ քաղաքական գերզգայնութեան նկատառումով չէ, որ կ’արձանագրուի։ Հայաստանի հանրապետութեան մէջ քաղաքական բանտարկեալներու չգոյութիւնը, մամուլի ազատութիւնը կամ քաղաքական հալածանքի բացակայութիւնը հաստատուած է բազմաթիւ օտար կառավարական եւ ոչ կառավարական կազմակերպութիւններու կողմէ։

Լափշինը, հաց բերողը եւ նեղազգային հռետորաբանութիւնը


ՀՐԱԿ Փ.

Կանխաւ նշեմ, որ Լափշինի ու «հաց բերող» Արթուրի պարագաները աւելի ընդհանրական խնդրի մը շուրջ խորհրդածելու համար դիտարկուող օրինակներ են պարզապէս. քննուող հարցը չի սահմանափակուիր անոնցմով: Հարցը կը վերաբերի Սփիւռքի մէջ տիրող քաղաքական հռետորաբանութեան, որ անշուշտ ունի Հայաստանի մէջ իր հակամասը (counterpart), որմէ կը սնանի: Պարզաբանելու եւ յառաջանալու համար անցնիմ օրինակներուն:
Ընթերցողներուն ջախջախիչ, եթէ ոչ բացարձակ մեծամասնութիւնը տեղեակ է դեռ թարմութիւնը չկորսնցուցած Լափշինի դէպի Ազրպէյճան արտայանձման եւ ձերբակալման լուրէն, ուստի չ’արժեր մանրամասնել: Մեր բաղդատութեան համար կարեւորը պաշտօնական խօսնակներու, լրատուամիջոցներու, երիտասարդական-ուսանողական թէ այլ միութիւններու հաղորդագրութիւններու, ցոյցերու, համացանցային դաշտի մէջ եւ այլուր տեղ գտած լայն ու ընդարձակ անդրադարձն է այդ դէպքին. դատապարտում եւ բողոքարկում` սպասուած, տեղին եւ արդար: Բայց լրիւ անկե՞ղծ` պիտի հարցապնդենք շուտով:

27.2.17

Armenian Diaspora Publications at the British Library

Vahe Boghosian
 
During my time at the British Library working on the Asian and African Collection backlog cataloguing project I have come across a number of thought-provoking printed works in the Armenian Collection. The following post describes three examples which for me highlight the fascinating adaptability and ever changing nature of diasporas. They describe Armenian communities which reached their zenith long ago, and are now seldom remembered, but at the same time they exemplify a willingness to embrace the host culture while remembering and respecting their own cultural roots.

25.2.17

Russia's Dirty Play

Maro Matosian

Most of Armenia’s infrastructure, including energy, railways and mining, was sold to Russia to pay off debt. Over a 10-15 year span, Armenia has lost its sovereignty to Russia. However, not only it is subject to economic hegemony, but the liberal democratic fabric of Armenian society is under threat. The principles of human rights and democracy are perceived as a tool for the opposition to rally against the establishment. Rightfully so, civil society in post-communist states like Armenia is fighting for human rights and against autocratic and dictatorial rule.
Though unable to categorically forbid human rights as in Soviet times, Russia has shrewdly found a more subtle and effective method in shaking the liberal democratic order by spreading alternative news, lies and fear. Let’s observe more closely how “information” is disseminated in Armenia to create public confusion and derail public opinion, ultimately impeding legislation that advances human rights.

24.2.17

Destruction at Tadem: The Purge of the Armenians

 Uzay Bulut

Yet another plague has recently shaken Turkey: the purges of academics from Turkish universities. According to the BIA news network, 4,811 academics from 112 universities have been discharged by five statutory decrees declared during the state of emergency. Fifteen universities have been closed.
One of the universities, from which many academics have been dismissed or even detained by police, is Firat University in the city of Elazig (Kharpert), which has a long history of persecution of Armenian students and educators.

According to Matthew Karanian, the author of the 2015 book Historic Armenia After 100 Years, Kharpert is one of the oldest areas of Armenian habitation. “Some scholars believe that Kharpert may even be the cradle of the Armenian nation,” according to Karanian.
The author Robert Aram Kaloosdian, whose father comes from the village of Tadem in Kharpert, writes about individual stories of the Armenian villagers of Tadem, which was continuously inhabited by Armenians since its founding until the early 1920’s. His 2015 book Tadem, My Father’s Village: Extinguished during the 1915 Armenian Genocide also elaborates on the great importance the Armenian community of the village attached to education and learning.

23.2.17

You Can Visit the Moon, but not Nagorno-Karabakh: the Mind-Boggling Politics of Azerbaijan’s Aliyev Administration

 Christopher Atamian
Haykaram Nahapetyan

Who’s out there? A bewildered Hamlet queries at the beginning of Shakespeare’s greatest of plays. In the case of Azerbaijan, a dictatorial Caviar Republic on the Caspian, the answer is a particular type of insane unscrupulousness that is perfectly in tune with the new wave of right-wing leaders and human rights violators coming to power and ensconced everywhere from Washington D.C. to Moscow. Journalists facing violence, even death, is nothing new but this particular story takes on unique importance because several governments (Belarus and Azerbaijan) have all collaborated directly or indirectly in order to persecute an innocent man—Aleksander Lapshin—as if he were guilty of murder.

22.2.17

Ի՞նչ են տալիս մեզ հայկական հեռուստաալիքները

ՇՈՂԻԿ ՂՈՒԿԱՍԵԱՆ

«Մարդ կայ ելել է շալակն աշխարհի, մարդ էլ կայ աշխարհն է շալակած տանում…»

ԱՄՆի հայկական հեռուստալիքները, ամերիկահայերին պէտք է աջակցեն  ֆիլմերի, երգերի կամ այլոց միջոցով կարօտն առ հայրենիք յաղթահարելուն  եւ հայրենասիրութեան ոգին պահպանելուն: Վստահ եմ, սա է որ իւրաքանչիւր հայ փնտռել է կամ պէտք է փնտռի հայկական հեռուստալիքների մէջ: Աւաղ, այս ամէնը այդքան էլ չի համապատասխանում իրականութեանը, քանի որ հեռուստաընկերութիւնները, ովքեր մի օր մարդկանց միայն ուրախացնում կամ ինֆորմացնում էին, այժմ ապակողմնորոշում եւ այլասերում են իրենց անհամ գովազդներով, ոչինչ չասող հաղորդումներով եւ անտաղանդ դերասանների ապաշնորհ խաղով:

21.2.17

How Istanbul’s Kuleli Military High School Became an Armenian Orphanage

Uzay Bulut
 
The consequences of the July 15, 2016, coup attempt have been top news items in the Turkish media for months. And one of the topics widely discussed is what will become of the Kuleli Military High School in Istanbul, which was closed down by decree of the Turkish government on July 31.
The Kuleli Military High School building, originally the Kuleli Cavalry Barracks, was designed by the prominent Armenian architect Garabed Amira Balyan (1800-1866), who built several palaces, factories, barracks, churches, hospitals, and schools in the Ottoman Empire.

18.2.17

Can Ancient Techniques Make Modern Wine Better?

Karine Vann

After a bit of searching, my driver and I arrive at our destination: Rind, a remote village on Armenia’s western border. Modest residences are strung together along its bumpy, dirt roads. The little community seemingly in the middle of nowhere belies very little to the uninformed traveler, except for an oddly shaped monument placed at the entrance.
It’s almost hard to believe Rind is home to a world-renowned winemaking facility.
“We’re in the remotest village in Yeghegnadzor,” Zorik Gharibian says proudly.
In 1998, Zorik and his wife Yeraz, Iranian Armenians living in Italy, ditched their lifelong dream of opening a winery in Tuscany. Instead, they took their chances in the countrysides of Vayots Dzor, Armenia—a region historically tied to ancient winemaking—and opened Zorah Wines in Rind, located less than a twenty minute-drive from the famous Areni-1 cave complex.

Unearthing Armenia’s Giant, Ancient Earthenware

Karine Vann

The enormous 240-gallon clay vessel, or karas, was nestled snugly in the corner of Asli Saghatelyan’s maran (storage cellar) in Chiva, a modest village in the Vayots Dzor region of Armenia. Asli and her son Mushegh watched with curious faces as I beheld their egg-shaped earthenware with awe.
The Saghatelyans no longer use this forlorn family heirloom, the girth of which exceeds the width of the door’s frame. It belonged to the family’s now-deceased patriarch, who used it to make homemade wine through a traditional process of fermentation and storage that people in this region have used for millennia. At one point, the family possessed at least five of them. Today only two are still intact.

16.2.17

Հեռակայ զրոյց սփիւռքագէտ, «Diaspora» հանդէսի հիմնադիր-խմբագիր Խաչիկ Թէօլէօլեանի հետ


ԱՄՆ-ու նախագահ Թրամփի ընտրութիւնը կը շարունակէ ցնցել միջազգային ընկերային ու քաղաքական շրջանակները։ Ցնցումը զօրաւոր է ու շեշտուած՝ նաեւ ԱՄՆ-ու մէջ։ Դիմեցինք փրոֆ. Խաչիկ Թէօլէօլեանին իբրեւ ամերիկեան քաղաքացի եւ դասախօս անգլիական բաղդատական գրականութեան՝ ԱՄՆ-ու Ուէսլէեան համալսարանին մէջ, ստանալու համար օրուան իրադարձութիւններուն մասին իր տեսակէտը՝ ներսէն, ամերիկահայու աչքով դիտուած. ինչպէս նաեւ այս ծիրէն ներս քննարկելու՝ ԱՄՆու եւ հայ համայնքի ու Հայաստանի փոխյարաբերութիւնները։

15.2.17

Archbishop Shahan Sarkissian: "We are not against Muslims"


Mélinée Le Priol
Translated by Vartan Matiossian 

 
In a visit to France, the prelate of the Armenian Apostolic Church of Aleppo offers a message of reconciliation for a "renewed" Syria.


- What represents the Armenian community in Syria, particularly in Aleppo?
His Eminence Shahan Sarkissian: The presence of Armenians in Syria goes back to the thirteenth century. During the genocide perpetrated by the Turks in 1915, Syria was their final destination, and many survivors remained there afterwards. Before the explosion of the Syrian crisis in 2011, there were 80,000 Armenians in Syria, of which 45,000 in Aleppo. This town is considered the capital of Syrian Armenians. Today, 30,000 Armenians are said to remain in Syria, with half of them in Aleppo. 

14.2.17

Georgia: Protecting an Ancient Alphabet in a Digital Age

Dato Dolidze’s fingers move slowly on the old handset as he writes a text message to his son.
“My phone only has the Latin alphabet, so every time I text I need to translate the Georgian letters into the Latin. It’s a pain,” says the 50-something orange vendor at a Tbilisi vegetable market.
While newer smartphones enable the use of the Georgian alphabet, many in Georgia – where the average wage is $333 a month – are, like Dolidze, stuck with cheaper, older phones.
Georgia’s unique alphabet is one of the unintended casualties of such digital compromises.
The curvy Georgian alphabet has seduced scholars and calligraphers for centuries, most recently the United Nations Educational, Scientific, and Cultural Organization. Last December, UNESCO included the Georgian alphabet in the organization’s register of the intangible cultural heritage of humanity.
Georgian in fact features three scripts – the mkhedruli, the one commonly used today, and the ancient asomtavruli and nushkhuri, used mainly in religious scripts, and in most ancient documents. The three scripts, UNESCO wrote in its citation, “coexist thanks to their different functions, reflecting an aspect of Georgia’s diverse cultural identity.”

13.2.17

Նորից ընդդէմ հայացումի մարմաջի

 ԱՐԾՈՒԻ ԲԱԽՉԻՆԵԱՆ

Նորութիւն չէ, որ մեր որոշ հայրենակիցներ, նկատի ունենալով հայերի սփռուածութիւնը, սիրում են անլուրջ, կիսալուրջ կամ միանգամայն լրջօրէն լեգենդներ ստեղծել այս կամ այն նշանաւոր անձնաւորութեան իբրեւ թէ հայկական ծագման մասին: Վաղուց ի վեր ազգային պարապ վախտի խաղալիքներից մէկը դարձած այս հայացումները տեղեկատուական մերօրեայ մատչելիութեան մէջ նոր թափ են ստացել՝ մուտք գործելով նորանոր գրքեր, Համացանցի ամենատարբեր կայքէջեր, նաեւ հեռուստահաղորդումներ, նաեւ կինօ...

12.2.17

MoMA’s subtle act of protest against Trump is a quiet but powerful show of resistance (Marcos Grigorian's works)

Caroline Framke
 
Resistance to the Trump administration has taken the form of rallies, speeches, fundraisers, boycotts, fervent Facebook posts, a sea of knitted pink hats. It’s been loud, determinedly visible, and often furious.
So if you walk through the stark halls of New York City’s Museum of Modern Art, you might not immediately peg it as a site of fiery protest. But thanks to some pointed tweaks to the museum’s most iconic exhibit — the 1880s–1950s collection — that’s exactly what the museum has become.
As the New York Times reported last week, MoMA has quietly taken down several Western works by artists like Matisse and Picasso in favor of pieces from those like British-Iraqi painter Zaha Hadid and Sudanese artist Ibrahim el-Salahi — in other words, artists from the countries included under President Trump’s recent attempts to crack down on immigration via executive order.
And as the order continues to be debated and restrained in court, MoMA confirmed to Vox that “there is no scheduled end date” for this display. In fact, said MoMA director Margaret Doyle, they “expect more works from the banned countries to be installed.”

11.2.17

Alfonso XIII trató de salvar a intelectuales armenios del genocidio cometido por Turquía


La figura de Alfonso XIII ha quedado indudablemente marcada por haber sido el rey que se marchó de España en abril de 1931, al proclamarse la Segunda República. Eso oscureció, por ejemplo, su labor humanitaria durante la Primera Guerra Mundial, impulsando proyectos para salvar de la ejecución a un gran número de prisioneros de la contienda. Estos esfuerzos hicieron que el rey fuera propuesto como candidato al Premio Nobel de la Paz.
Pues bien. Según ha podido comprobar Monarquía Confidencial, en fechas recientes el nombre de Alfonso XIII ha vuelto a sonar ligado a una acción humanitaria para salvar vidas, en este caso en Armenia.

10.2.17

Armenia: Is Concern About Domestic Violence a Liberal Value?

Gayane Abrahamyan
 
Legislation aimed at preventing domestic violence in Armenia has been scuttled after opponents charged that it is a European attempt to undermine traditional Armenian values.
The draft law, titled “Prevention of and the Struggle against Domestic Violence” was published in November on the website of the Ministry of Justice. The bill would have strengthened laws against domestic violence, and created mechanisms aimed at preventing it, as well as services for its victims. It was introduced as part of a European Union program, under which Armenia would be eligible for 11 million euros in aid, contingent on the country passing a law on domestic violence.
After an immediate outcry, the ministry withdrew the bill the next day, and promised to organize public discussions and elicit citizens’ feedback on the legislation.

9.2.17

Urartian antiquities found in a truck in Hungary

Some objects in a trove of Persian, Sumerian, Assyrian and other antiquities found last year in a truck could be from as early as 900 B.C., and the whole collection may be worth up to $690,000, Hungarian police said on February 8, Associated Press reported.
Bronze artifacts, including a helmet, small bells and horse tack, were likely from the grave of a high-ranking military officer from Urartu, also called the Kingdom of Van, corresponding mostly to parts of modern Armenia and Turkey, the Bacs-Kiskun County police department said in a statement.(*)

8.2.17

Armenia in the trap of “national unity”

Anna Zhamakochyan
 
2016 was a year of tumultuous change and continuous challenges. It was a year of crisis for liberal capitalist democracies in the west, which witnessed the rise of right-wing nationalist political parties and movements. The Brexit referendum and Trump’s electoral victory in the US are only the most conspicuous examples of how populist politicians capitalise on people’s sense of economic insecurity, frustration and the desire to change the status quo. In former Soviet states, where the rise of nationalism was simultaneously a trigger and an outcome of the Soviet collapse, ultra-nationalist discourses and right-wing populism without real politics are all too familiar phenomena.
Of course, localised political events are immediate factors too. In Armenia, the rise of the country’s nationalist discourse of “national unity” was strongly linked with the country’s “united and nationwide” movement for Nagorno-Karabakh during the 1980s and 1990s. This discourse prevents more direct criticism and the discussion of alternatives in favour of the national security status quo. And just as peace talks stutter on, so does the conflict periodically resurge, fuelling this discourse further. 

7.2.17

Մերկացուելու վախը (մերկն ու տկլորը)

ԶԱՐՈՒՀԻ ՅՈՎՀԱՆՆԻՍԵԱՆ

Մերկութիւնը մարդու բնական վիճակն է, որը արուեստի սնուցման հիմնական օբիեկտն է եղել մարդկութեան պատմութեան ողջ ընթացքում։ Մարմնի ուսումնասիրութեան հետ է կապուած կերպարուեստի ու քանդակագործութեան կրթութիւնը, եւ առաջինն, ինչ սովորեցնում են գեղարուեստի կրթօջախներում, դա երկար նայել կարողանալն է մերկ մարմնին։ Դա ամբողջովին փոխում է աշխարհընկալումը՝ սեռական ցանկասիրութեան տիրոյթից մարդուն բերելով դէպի գեղագիտական ընկալումներ։ Մարմին-մշակոյթ-հասարակութիւն ընկալումների  ամբողջ տեսածիրը ձեւաւորւում է հենց մերկութեան պատկերային համակարգի միջոցով։

6.2.17

Ronald Suny: “Don’t mistake the present for the future”

Political scientist and historian Ronald Suny recently was the keynote speaker at the annual conference on human rights and freedom expression, held at Boğaziçi University of Istanbul in memory of Hrant Dink. His presentation was entitled "The Crisis of Contemporary Democracy”. Agos weekly talked to Suny about this crisis in terms of Turkey and the world, and its relation to populism. 

5.2.17

Artifacts of the Urartu era unearthed in Gavar (Armenia)

A mausoleum and artifacts dating back to the Urartu (Kingdom of Van) era have been found in the province of Gegharkunik (Armenia). According to Public Radio of Armenia, the artifacts of the Urartian era unearthed in the Republic of Armenia are cleaned and restored in the laboratories of the Service for the Protection of Historical Environment and Cultural Museum Reservations. Archaeologist Ashot Piliposyan says that the artifacts are really exceptional and date back to the 8th century B.C. 

3.2.17

Alexander the Great's Last Will and Testament Was Not Discovered in an Armenian Manuscript

Harry Pettit
 
The news made the rounds of the international press in the past couple of days. We reproduce the information as it appeared in the London-based Daily Mail, which broke the news with the headline "Alexander the Great's last will and testament may have been found 'hiding in plan sight' 2,000 years after his death." The new title is, of course, ours.
The "Alexander Romance," a book of tales about Alexander the Great, written by an author that philologists have called "Pseudo-Callisthenes" (the text was ascribed to Alexander's court historian Callisthenes, who actually died before the king) and translated into various languages in the Middle Ages, has been extensively studied in the scholarship. The text appeared in Latin, Armenian, Georgian, and Syriac versions between the fourth and sixth centuries A.D., and in several other languages at a later time. The newspaper included a picture from an Armenian manuscript of the "Alexander Romance" with the following caption that failed to identify it: "The fabled last will and testament of Alexander the Great, illustrated above, may have finally been discovered. A London-based expert claims to have unearthed Alexander the Great's dying wishes in an ancient text (pictured) that has been 'hiding in plain sight' for centuries." 
The presence of the picture--conveniently lifted from the Wikipedia article on the "Alexander Romance," most probably for its graphic attractive--seems to have tempted Armenian sources into making completely wrong assumptions. For instance, the Public Radio of Armenia (armradio.am), picked up the news on February 1, 2017 and changed the title to "London-Based Expert Discovers Alexander the Great's Last Will in an Ancient Armenian Manuscript." Accordingly, it also modified the second paragraph of the Daily Mail report: "A London-based expert claims to have unearthed the Macedonian king’s dying wishes in an ancient Armenian text that has been ‘hiding in plain sight’ for centuries, The Daily Mail reports" (emphasis is ours). The news piece was immediately picked by MassisPost Online (February 1, 2017). It is most likely that it also appeared in other Armenian printed and online outlets.
The assumption that David Grant, the expert on Alexander the Great who claims to have made such a discovery, somehow needed to read the Armenian version of a text translated into multiple languages in order to make his finding is, indeed, farfetched. (We are not aware of Mr. Grant being an Armenologist, incidentally.) What language a historian of Greece is more prone to have learned? Latin? Or Armenian, Georgian, and/or Syriac? It is even more farfetched to make the claim that the British newspaper reported anything on the Armenian version. We have plenty of "fake news" and "alternative facts" going around to start adding our own ("Armeniaca").

31.1.17

Ատրպէյճանի օրինակով...

ՍԵՒԱՆ ՏԷՅԻՐՄԵՆՃԵԱՆ (*)
 
Ատրպէյճանի նորընտիր նախագահ Իլհամ Ալիեւ, իր պաշտօնավարութեան առաջին իսկ ամիսներուն, աւելի յստակ 12 Յունուարին ստորագրեց հրամանագիր մը, որով խորհրդային շրջանին կիւրեղեան այբուբենով տպագրուած կարեւոր հրատարակութիւնները պիտի արժանանան նոր տպագրութեան՝ այս անգամ սակայն լատինական այբուբենով, զոր որդեգրած է երկիրը։ Հրամանագրին մէջ շեշտուած է, որ երկրի մէջ կատարուող բարեփոխումներուն ծիրէն ներս կարեւոր կը նկատուի նմանատիպ ձեռնարկ մը։ Յիշեալ հրամանագրին մէջ, Ալիեւ կը յիշեցնէ, թէ Ատրպէյճան 1 Օգոստոս 2001-ին պաշտօնապէս որդեգրած է լատինական այբուբենը ու կը շարունակէ.

30.1.17

Նամակ «Պայքար» շաբաթաթերթին



Ֆորթ Լի (Նիւ Ճըրզի), 17 Յունուար 2017

Յարգարժան խմբագրութիւն
«Պայքար» շաբաթաթերթի
Պոստըն

Յարգելի հայրենակիցներ,
Կ՚ուզեմ գնահատանքս յայտնել «Պայքար»ի վերհրատարակութեան առիթով, որ կու գայ դարմանելու 90-ական թուականներու անոր շիջումով յառաջացած բացը, ու նաեւ հանդիսանալու վերջին տարիներուն յեղյեղուող արեւմտահայերէնի տագնապին հանդէպ լռելեայն հակազդեցութիւն մը։
Լաւ է, որ թերթի երկրորդ թիւին՝ 8 Յունուարի խմբագրականը, տրամադրուած է արեւմտահայերէնի ճակատագրի աւելի քան փշոտ հարցին, որ անքակտելի է արեւելահայերէնի ճակատագրէն։ Հոն, սակայն, կարգ մը վիճելի հաստատումներ կատարուած են, որոնց մասին կ՚արժէ խօսիլ։

29.1.17

Փաթեթային, փուլային եւ մոռացուած պահեր

 ԺԻՐԱՅՐ ԼԻՊԱՐԻՏԵԱՆ

Մեր նորագոյն պատմութեան մէջ կան պահեր, որոնք, ըստ իս, ճակատագրական են եղել: Դրանցից շատերը քչերին են ծանօթ: Նման պահերի մասին դրանց մասնակիցներից ոմանք նոյնիսկ մոռացել են: Այլօք, եթէ յիշում են, յաճախ իրենց ձեւով են յիշում. կամ աղօտ, կամ յարմարեցուած` իրենց ներկայի քաղաքական պահանջներին: 
Հայաստանի եւ Լեռնային Ղարաբաղի համար ներկայ պահը կարեւոր է, եթէ ոչ ճակատագրական: Քաղաքական որոշ գործիչներ փորձեր են կատարում այդ նորագոյն անցեալի հետ համեմատութիւններ անել ու «պատմութիւնից դասեր քաղել»: Յաճախ այդ փորձերը ապարդիւն են, եւ, սովորաբար, անիմաստ: Երբեմն էլ նոյնիսկ վնասակար են: Երբ գործիչը պատմութիւնը կառուցում է իր քաղաքական ընթացքի արդարացման, այսօրուայ պէտքերի ու յարմարեցրած յիշողութեան շուրջ եւ կանխորոշում, թէ պատմութիւնից ինչ դաս է քաղում, այդ ընթացիկ պահանջմունքն է, որ որոշում է, թէ պատմութիւնն ինչպէս է ընթացել եւ ոչ հակառակը: Դժուար թէ մտային նման վարժանքը որեւէ մէկին օգտակար լինի, բացի այդ գործչից ու նրա ներկայացրած գաղափարախօսութիւնից կամ կուսակցութիւնից: Իսկ մեզ այսօր անհրաժեշտ են Հայաստանին ու Լեռնային Ղարաբաղին վերաբերող իրական հարցերի իսկական լուծումներ: 

27.1.17

Ռուբեն Շուգարեան. «Հայաստանի դիւանագիտութիւնը պէտք է մտածի նոր գաղափարների եւ հարցադրումների մասին»

Panorama.am-ը զրոյց մը վարած է Միացեալ Նահանգներու մէջ Հայաստանի առաջին արտակարգ եւ լիազօր դեսպան (1993-1999), 1999-2005ին Արտաքին Գործոց փոխնախարար, 2005-08ին Իտալիոյ, Սպանիոյ եւ Փորթուկալի մէջ արտակարգ եւ լիազօր դեսպան, իսկ 2009էն ի վեր Թաֆթս համալսարանի Ֆլեթչերի իրաւունքի եւ դիւանագիտութեան դպրոցի փրոֆեսոր Ռուբէն Շուգարեանի հետ: Նախկին դեսպանը խօսած է հայ-թրքական (ցիւրիխեան) կարգաւորման գործընթացի դասերուն, ապրիլեան պատերազմի շրջանին եւ անկէ ետք Հայաստանի եւ Լեռնային Ղարաբաղի դիւանագիտութեան եւ ընդհանրապէս աշխարհի մէջ Հայաստանի տեղի եւ դերի մասին:

26.1.17

Lebanon's new women's affairs minister fails to charm

Florence Massena
 
Since the new year, several Lebanese rights groups have been demanding that the government established by Prime Minister Saad Hariri on Dec. 18 implement a quota of 30% of seats for women in the May parliamentary elections. Women's rights organizations had expressed dissatisfaction over the appointment of a man to head the new Ministry for Women's Affairs, Jean Ogasapian.
Hariri's newly appointed government is composed of 29 men and one woman, and a ministry for women's affairs was implemented for the first time in Lebanon. Led by Ogasapian, a parliamentarian from the Future Movement and consultant for private and public institutions on social cohesion and women's empowerment, this ministry will have the task of advocating for new laws and amendments favorable to the advancement of women in Lebanese society.