28.2.15

Սկիզբը եւ վերջը. միստիկա

ԱՐՄԷՆ ՊԵՏՐՈՍԵԱՆ
 
«Իմ սկզբում է իմ վերջը»:
Թոմաս Էլիոտ

Յայտնի մի մտայնութիւն կայ` որտեղ սկիզբն է, այնտեղ էլ վերջն է: Ամէն ինչ վերջանում է այնտեղ, որտեղ սկսուել է: Այս մտայնութիւնը բնորոշ է յատկապէս վաղնջական, առասպելաբանական մտածողութեանը: Իրօք, երեւի չկայ մի առասպելաբանական, կրօնական կամ միստիկական համակարգ, որտեղ երեւոյթի սկիզբն ու վերջը չհամընկնեն: Ըստ հայկական վաղնջական պատկերացումների, աշխարհը ողողող ջրերում լողում է մի հսկայական օձ-վիշապ, այնքան երկար, որ հասնում է իր իսկ պոչին: Նա ջանում է կուլ տալ իր պոչը, եւ երբ դա յաջողուեց, աշխարհը կը կործանուի: Ամէն մի մահ սկսւում է կեանքից եւ ամէն մի կեանք սկսւում մահից: Երկիրն ամէն ձմրան մեռնում է եւ ամէն գարուն նորից վերածնւում, պտղաբերում ու նորից մեռնում: «Մեռնող եւ յառնող» աստուածները ծնւում են բնութեան զարթօնքի հետ ու զոհւում ձմրանը, որպէսզի նորից վերածնուեն յաջորդ գարուն: Նրանց կերպարով է մոդելաւորւում աշխարհը: Եւ աշխարհն ինքը, բազում կրօնական ու առասպելաբանական համակարգերում, պարբերաբար կործանւում է, ապա նորից վերստեղծւում:

27.2.15

Խոջալուի ողբերգութիւնը. ճշմարտութիւնը եւ սուտը

1992 թ. Փետրուարին Խոջալուի իրադարձութիւնների հետ կապուած՝ Ադրբեջանը դրանց հերթական տարելիցի նախաշեմին ակտիւացնում է հակահայկական քարոզարշաւը, որն ուղղուած է Բաքուի իշխանութիւնների մոգոնած՝ հայկական զինուած ուժերի կողմից Խոջալուի խաղաղ բնակիչների զանգուածային սպանութեան մասին քարոզչական առասպելի շրջանառմանը:
Այս բնակավայրի բնակչութեան ողբերգութեան մասին շատ է գրուել եւ խօսուել ինչպէս հայկական, այնպէս էլ արտասահմանեան եւ անգամ ադրբեջանական փորձագէտների կողմից:

26.2.15

The Tangled Roots of English

Nicholas Wade

"Armeniaca": This very informative article summarizes some of the latest discoveries in the unending controversy over the origins of Indo-European languages, which includes, indeed, the early history of the Armenian language. As a marginal note, it is sad to point out that the illustration accompanying the article, which was borrowed from the original scholarly study in the journal Language, includes the family tree of Indo-European languages with a mistake that would embarrass any undergraduate student of linguistics. The illustration (p. 199-200 of the article in Language) literally invents a ridiculous name, "Adapazar," to call one of the branches that derived from Classical Armenian. Any number of elementary textbooks on Indo-European linguistics will tell readers that there is no such thing as a branch of the Armenian language called "Adapazar," but one called Western Armenian. The authors assume that Classical Armenian yielded two branches,  Eastern Armenian and Western Armenian, as if they were direct descendents, when, actually, they are branches of Modern Armenian. 

25.2.15

Arsine Khanjian: Turks in the Dark of Their Past

Canadian Armenian actress Arsine Khanjian, who was in Istanbul, Turkey participating in the international independent film festival !f, shared her impressions of the changes in Turkish and Armenian societies, and the Armenian diaspora.
 “An episodic story focused on the Armenian Genocide is presented in Turkey, with Turks getting entangled when it comes to confronting the fact. I now see that it is very difficult,” she said, speaking to the Turkish Armenian weekly Agos.

24.2.15

Pope Francis Declares St. Gregory of Narek Doctor of the Church

Pope Francis has declared St. Gregory of Narek (Սուրբ Գրիգոր Նարեկացի), celebrated 10th century Armenian mystic and poet, a Doctor of the Universal Church. The Vatican said on February 23, 2015 that the Pope had agreed to bestow the honor on St. Gregory after the proposal made by the Vatican’s Congregation for the Cause of Saints. 

23.2.15

Azerbaijan Once Again Spreads Slander at an Official Level

“Azerbaijan once again spreads slander at an official level, trying to make other nations serve for the solution of its own problems,” said Ashot Sargsyan, Head of the Department of Ethnic Minorities and Religious Affairs of the government staff of the Republic of Mountainous Karabagh, in response to the statement of Mubariz Qurbanli, Chairman of the Azerbaijani State Committee on Religious Organizations Affairs, that Armenians have destroyed numerous Muslim, Jewish, Christian and Aghvan (Caucasian Albanian) (*) monuments in the "occupied territories."
"All the monuments in Artsakh have been protected, regardless of their origin or religious affiliation. Unlike Azerbaijan, we preserve and reconstruct antiquities, but we not eliminate them. The mosques of Shushi and Aghdam (Akna) till remain as excellent examples. They are Muslim cultural and spiritual values, and we respect them. Otherwise, why do these mosques still exist?," he said, adding that there have been many examples of Armenian monuments vandalized, as well as graves desecrated and completely destroyed by Azerbaijanis.

22.2.15

Միջազգային գիտաժողով՝ «Գրիգոր Պըլտեան եւ հայ արդի գրականութիւնը»

Գրիգոր Պըլ­տեան՝ ժա­մանա­կակից ամենակարեւոր հայ գրող­նե­րէն մէ­կը, ծա­նօթ է ո՛չ միայն իր ար­ձա­կին եւ բա­նաս­տեղծու­թեան շնոր­հիւ, այլ նաեւ հայ գրա­կանու­թեան վերաբե­րեալ իր բազ­մա­թիւ հե­տազօ­տու­թիւննե­րով: Փարիզի Արեւելեան Լեզուներու Հիմնարկի (INALCO) հա­յագի­տական ամ­պիոնը կոչ կ՚ուղղէ վեր­լուծա­կան, թարգմա­նական եւ մեկ­նա­բանա­կան աշ­խա­տանքներ ներ­կա­յաց­նե­լու Գրի­գոր Պըլ­տեանի ար­ձա­կին եւ բա­նաս­տեղծու­թեան վե­րաբե­րեալ, ինչպէս նաեւ ար­դի հայ գրա­կանու­թեան մէջ իր տե­ղին մա­սին: Կը խնդրուի առա­ջարկնե­րը (մին­չեւ 300 բառ) ու­ղարկել Մարտ 30էն առաջ հե­տեւեալ հասցէին՝ colloque.beledian@inalco.fr:

21.2.15

Turkey Cancels Gallipoli Commemorations?

The commemoration ceremonies marking the centennial of the Gallipoli Campaign of World War I have been canceled, reported Sunday’s Zaman on February 21, 2015. The paper revealed that the reason for cancellation is the low number of heads of states who agreed to attend Ankara for the ceremonies that were scheduled to take place on April 24—Armenian Genocide commemoration day.

20.2.15

Երրորդ կողմը` Չանաքքալէի եւ Սարըղամիշի միջեւ

ԻՇԽԱՆ ՉԻՖԹՃԵԱՆ

«Եթէ մեզմէ կը սպասուի մայր հայրենիքի փրկութիւնը,
հապա մենք որմէ՞ պիտի պահանջենք մեր ծնողքին` կեանքին,
ինչքին եւ պատուին անառարկելի ապահովութիւնը,
եթէ ոչ` այն տէրութենէն, որուն համար կը կռուինք»:
ՄԵՍՐՈՊ ՔԱՋԲԵՐՈՒՆԻ

Թուրքիոյ Հանրապետութեան նախագահը պաշտօնապէս յայտարարեց, որ այս տարի, Ապրիլ 23-25, «իր» պետութիւնը պետական բարձր մակարդակով Կալիփոլիի (Չանաքքալէ) ճակատամարտի զոհերուն հարիւրամեայ յիշատակը պիտի նշէ: Նոյն ռազմին զոհ գացած են նաեւ անգլիացի, աւստրալիացի ու նորզելանտացի զինուորներ, որոնց յետնորդները եւս, պետական բարձր մակարդակի ներկայացուցչութեամբ, իբրեւ պատուոյ հրաւիրեալներ, պիտի մասնակցին թրքական այս իւրայատուկ նշումին: (Անշուշտ հիմա հասկցանք, թէ Անգլիոյ գահաժառանգը, որ Չանաքքալէի հարիւրամեակին իր մասնակցութեան լուրը փոխանցած է արդէն, 4 Նոյեմբեր 2014-ին Լոնտոնի հայկական եկեղեցի իր այցելութեամբ ի՛նչ «գործ» ունէր…): Արդարեւ` ուսանելի երեւոյթ, երբ հակառակորդ կողմերու յետնորդներ կողք կողքի, յիշատակումի միասնութեան մը մէջ մերձեցած` կը յարգեն իրենց զոհերը: Դրակա՛ն երեւոյթ: Թէեւ յիշատակի օրը, այս տարի, (ան)հասկնալի պատճառներով տեղափոխուած է ամէնամեայ մարտէն դէպի ապրիլ եւ ի գիտութիւն համայն հայ ժողովրդեան` Ապրիլ 24, 23-ն ու 25-ն ալ ներառեալ:

19.2.15

Սերժ Սարգսեանի եւ Գագիկ Ծառուկեանի հակամարտութիւնը

Փետրուար 12ին տե­ղի ու­նե­ցած Հան­րա­պետա­կան կու­սակցու­թեան խոր­հուրդի նիս­տին, կու­սակցու­թեան նա­խագահ եւ Հայաստանի նախագահ Սերժ Սարգսեան խստօ­րէն քննա­դատած է հա­մախո­հու­թեան կա­ռավա­րու­թեան իր եր­բեմնի գոր­ծընկե­րը, ըսե­լով թէ «Գա­գիկ Ծա­ռու­կեան քա­ղաքա­կան դե­րակա­տարը երկրի հա­մար դար­ձել է չա­րիք»։ Սարգսեան յայ­տա­րարած է, որ իր հրամանագ­րով նոյն օրն իսկ Ծա­ռու­կեան կը զրկուի Ազ­գա­յին Անվտան­գութեան Խորհուրդի ան­դա­մի կար­գա­վիճա­կէն: «Երկրի անվտան­գութեան բարձ­րա­գոյն մար­մի­նը կի­նոթատ­րոն չէ, որ ով երբ ցան­կա­նայ գայ, երբ չցան­կա­նայ՝ չգայ», ըսած է Սարգսեան, միաժա­մանակ նշե­լով, որ Ծա­ռու­կեան 2013-2014ին Ազ­գա­յին Ժողովի գու­մա­րած 145 նիստե­րէն մասնակցած է միայն 4ին: «Եթէ նա այդ աս­տի­ճանի ար­հա­մար­հում է իր ընտրող­նե­րին եւ Ազ­գա­յին Ժո­ղովի դե­րը, մենք դրա իրա­ւունքը չու­նենք. մենք պատասխանատու ենք Հայաստանի Հանրապետութեան իւ­րա­քան­չիւր քա­ղաքա­ցու իրաւունքնե­րի հա­մար։ Մեր պատ­գա­մաւոր­նե­րը վա­ղուա­նից կը նա­խաձեռ­նեն նման անհե­թեթ վի­ճակին վերջ տա­լու հա­մար անհրա­ժեշտ քայ­լե­րը», աւել­ցուցած է ան: 

18.2.15

Sacred Justice

Marian Mesrobian Mac Curdy
 
For the first six years of my life, my parents, brother and I lived in my maternal grandparents’ house in Syracuse, N.Y. The six of us were crammed into a small early 20th-century frame house, with a front porch and tiny back study that served as my bedroom; an enticingly flat roof outside its window overlooked our grape arbor, fruit trees, and strawberry patch where my grandmother caught the thieving bunny she spanked and sent on its way. Our home welcomed many a visiting dignitary. As a small child I sat on the lap of family friend, Hamo Paraghamian, a huge man with a heart to match. My small hands carried a bowl of yogurt and garlic for General Dro sitting in the blue chair in the corner of our living room, who thanked me by intoning in his gruff voice, “This is food for the gods.”
Aaron Sachaklian (in Armenian, Aharon), my grandfather, spent most of his days in the red leather chair near the wooden radio he listened to every day, silently smoking his Camels with shaking fingers, perhaps from undiagnosed Parkinson’s that would, years later, steal my mother’s smile and cause her shuffling gait. But when I was three, four, five, this quiet man who wore a three-piece suit nearly every day of his life, who had private sessions with visiting community leaders and battle heroes, bounced me on his foreleg, carried me through the doorways on his shoulders like a queen, and took me outside at dusk to survey the peach, pear, and apple trees beyond our back door. When my grandmother Eliza and I made our weekly trip to Abajian Cleaners three blocks down on South Avenue, I was the one to carry his wool coat, hugging it to my chest, saying, “I love my medz-hairig [grandfather]. I wish he would live forever.”

17.2.15

Ատրպէյճան այս անգամ կը փորձէ իւրացնել հայ որբերուն գորգը

Փետրուար 26ին Կլենտէյլի հանրային գրադարանին մէջ, Միսաք Քէլէշեան պիտի դասախօսէ «Ղազիր» գորգին մասին, անդրադառնալով Մեծ Եղեռնէն մազապուրծ ազատած հայ որբ աղջիկներու ձեռքով գործուած իւրայատուկ գորգին մասին։
Ատրպէյճանական կողմը այս անգամ եւս դիմած է սադրանքի, յայտարարելով, թէ գորգն ու իր զարդանախշերը իբր թէ «ատրպէյճանական ծագում ունին»։ Ըստ ատրպէյճանական Pia.az լրատուական կայքի նիւթին, գորգը կը պատկանի «ատրպէյճանական Թաւրիզի գորգագործական դպրոցին» եւ գորգի կեդրոնը տեղադրուած ութանկիւն աստղը ատիկա կը վկայէ։

16.2.15

Հայաստան-Թուրքիա արձանագրութիւններուն վերջնական ձախողութիւնը

Հայաստանի Հանրապետութեան նախագահ Սերժ Սարգսեանը Փետրուար 16, 2015ին նամակով դիմած է Ազգային Ժողովի նախագահ Գալուստ Սահակեանին` տեղեկացնելով Հայաստան-Թուրքիա արձանագրութիւնները յետ կանչելու վերաբերեալ իր որոշումին մասին: Նամակին մէջ ըսուած է.

The Turkey-Armenia Protocols: The End

In a statement issued on February 16, 2015, Armenian President Serge Sargsyan said he had asked National Assembly speaker Galust Sahakian to return the protocol to him. This marks the announced end of the protocols brokered by the United States and Russia, with the intermediation of Switzerland, in 2009.

15.2.15

The Cup Runneth Over: A New Era of Oligarchic Competition

Serouj Aprahamian
 
Civic activist Artak Khachatryan was kidnapped by three masked men in front of a shopping center in Yerevan, on Sat., Feb. 7. Hours later, he was found unconscious on the side of a street near his home.
Khachatryan has played a leading role in protests against the government’s controversial Turnover Tax Law affecting small- and medium-sized businesses. He is also a prominent member of the Prosperous Armenia Party (PAP), the second largest political party in Armenia’s parliament, headed by well-known oligarch Gagik Tsarukyan.

14.2.15

Որո՞ւն հաշիւ կու տայ Կաթողիկոսը

ՍԵՒԱՆ ՏԷՅԻՐՄԷՆՃԵԱՆ
 
1915, 100-ամեակ, սրբադասումի «դպրոցական» հանդէս եւ իւր սարօքն գրեթէ անտեսումի հող մը թերեւս պատրաստեն դրամատան մը զուիցերական մասնաճիւղին մէջ «ննջող» կաթողիկոսական հաշիւներուն համար։

Եկեղեցին օրինակելիօրէն թափանցիկ պէտք է գործի

ՅԱԿՈԲ ԱՒԵՏԻՔԵԱՆ
 
Իրաւ կամ շինծու սկանդալնե՞ր էին պէտք, որպէսզի Հայ Առաքելական Եկեղեցու Մայր Աթոռը մի փոքր բաց անէր վարագույրը իր ֆինանսական գործառնութիւնների վրայից, աջից-ձախից ցեխարձակումնե՞ր՝ որպէսզի Մայր Աթոռի ներկայացուցիչները հանրութեանը բացատրութիւններ տային սոցիալական-կրթական-առողջապահական այն հսկայածաւալ գործունէութեան վերաբերեալ, որը տարւում է Հայ Եկեղեցու կողմից կամ հովանու ներքոյ: Աստուածաշնչեան պատգամը՝ «ձախ ձեռքդ թող չիմանայ աջն ինչ է անում», այս պարագայում եւ այս օրերին կիրառելի չէ, յատկապէս մեր՝ յետսովետական պայմաններում, յատկապես մեր՝ զրպարտող-բամբասող լրատուամիջոցների միջավայրում, եւ մանաւանդ՝ ամէն բանի նկատմամբ հաւատը կորցրած մեր հասարակութեան մէջ:

13.2.15

‘Etudes Arméniennes Contemporaines’ Available for Free Online

The editorial board of “Etudes Arméniennes Contemporaines,” a publication of AGBU Bibliothèque Nubar in Paris, recently announced that the journal is now available free of charge on www.revues.org. With the support of CLEO (or Centre pour l’édition électronique ouverte) and OpenEdition, all three issues of “Etudes Arméniennes Contemporaines” as well as the final issue of its precursor, “Revue Arménienne des Questions Contemporaines,” are now accessible in their entirety at http://eac.revues.org.

12.2.15

Not Another ‘Je Suis’ Article



Harout Ekmanian
 
The attack on the French satirical newspaper Charlie Hebdo last month prompted millions of French citizens and people from around the world to celebrate the slain journalists as martyrs of freedom of speech. We have seen similar waves of reactions in Turkey, Armenia, and the Armenian Diaspora every January since 2007, when editor/journalist Hrant Dink was assassinated in daylight on his newspaper’s doorstep in central Istanbul by Turkish nationalists.

11.2.15

Մի ցուցանմոյշի պատմութիւն. Քարաշամբի գաւաթը՝ հին արեւելեան կիրառական արուեստի գլուխ գործոցը

ԱՆՆԱ ԲԱԲԱՋԱՆԵԱՆ

Վահան Յովհաննիսեանի համար հնագիտութիւնն աշխարհի ամենալաւ մասնագիտութիւնն էր: Ու թէեւ  Հայ Յեղափոխական Դաշնակցութիւն կուսակցութեան Բիւրոյի  նախկին անդամն ու Գերմանիայում Հայաստանի  նախկին արտակարգ եւ լիազօր  դեսպանը նաեւ պատմաբան էր, իսկ առաւել մեծ ճանաչում ձեռք էր բերել որպէս քաղաքական գործիչ, այնուամենայնիւ, հնագիտութեան ոլորտը  նրա համար մի ուրիշ աշխարհ էր, ու նա շատ էր ափսոսում, որ քաղաքականութիւնն իրեն զրկել էր այդ աշխարհում լինելու հնարաւորութիւնից:

10.2.15

Արքունիքին հտպիտը


ԹԱՆԷՐ ԱՔՉԱՄ
 
Մինչ Թուրք Լե­զուի Հիմ­նարկի բա­ռարա­նին մէջ բա­ներ մը կը փնտռէի արքունի­քի հտպի­տի իմա­սին մա­սին, հան­դի­պեցայ Թ. Օֆ­լա­զօղ­լուի պատկանող՝ «Տգեղ խաղ է ասի­կա: Հտպիտ­նե­րուն խա­ղերէն վտան­գա­ւոր եզրա­կացու­թիւննե­րու կը յան­գիք» խօս­քին:
Նոյ­նիսկ եթէ փնտռէի, Մարդկա­յին Իրա­ւանց Եւ­րո­պական Դատարանին (ՄԻԵԴ) առ­ջեւ Տո­ղու Փէ­րին­չէ­քի պաշտպա­նողա­կանին մա­սին ըսուած­նե­րը ասկէ լաւ ամ­փո­փող նախադա­սու­թիւն պի­տի չկա­րենա­յի գտնել:

9.2.15

In the Wake of Gezi, Taking Stock of Istanbul’s Art Scene

Nevdon Jamgochian
 
Public art in Turkey’s largest city exploded during the mass uprising of the Gezi Taksim protests, which lasted from May 2013 through September 2014. There are too many examples to do any kind of justice to the breadth of artistic reactions during Gezi, as they ranged from the expected performance pieces to graffiti to a 5,000-book park library to an internet mock-up of the Turkish version of eBay, which listed Gezi Park as an item to bid on. The protests started over the proposed privatization of the beloved little park in Istanbul and exploded into a mass expression of dissatisfaction with the right wing government of Turkey. Gezi was similar to the 15-M and Occupy movements but riskier for the participants, as the violent crackdown by the Turkish government demonstrated.

8.2.15

"Tevanik," Karabagh War Film, Travels the US with Director Avetisyan

Aram Arkun
 
“Tevanik,” a dramatic film about the Karabagh war, was shown in various cities of the US in January, and its director, Jivan Avetisyan, came from Armenia to speak at these different venues. They included Los Angeles, San Francisco, New Jersey, Washington, DC and Boston. There were various local cosponsors. In the Boston area the Sayat Nova Dance Company (SNDC) was the host, and filled to capacity the West Newton Cinema for the evening. Arick Gevorkian, US representative of the film, traveled with Avetisyan from Los Angeles to participate in the presentation.

7.2.15

Ֆաթիհ Աքընի «Վէրքը» (“The Cut”) շարժանկարը

Ժ. Չ.

Ֆաթիհ Աքը­նի «Վէրքը» 100րդ տա­րելի­ցի նշա­նակա­լի երե­ւոյթնե­րէն է։ Ո՛չ իր բովանդակու­թեան, ո՛չ գե­ղարուես­տա­կան որա­կին, ո՛չ ալ կա­տարո­ղակա­նին հա­մար։ Այլ՝ որով­հե­տեւ առա­ջին ան­գամ ըլ­լա­լով թուրք բե­մադ­իր մը յանձն առած է Ցե­ղաս­պա­նու­թեան առն­չուող շար­ժանկար մը պատ­րաստե­լ։ Հա­յեր փոր­ձած են, եւ­րո­պացիներ ու ամերիկացիներ փոր­ձած են։ Վեր­ջա­պէս թուրք մըն ալ կը յանդգնի հա­րիւր տա­րի ետք։

5.2.15

On the Road of Denial You Only Find Darkness

Vartan Matiossian
 
The Australian Turkish Advocacy-Alliance (ATAA) is pretty busy these days doing what its American namesake, the Assembly of Turkish American Associations (ATAA), does: denying that Armenians were victims of genocide in the Ottoman Empire. To that end, in November 2014 it invited to Austrialia a rising star of the new generation of non-Turkish revisionists, a Ph.D. student called Tal Buenos, who addressed a group of parliamentarians at the New South Wales Parliament during lunch on November 24, 2014. (There is no such thing as a free lunch, they say, but the luncheon was hosted by the NSW Parliamentary Friends of Turkey, so they ate what they wanted: a warmed-up meal.)

4.2.15

Հայը եւ եղբայրը

ԱՐՄԷՆ ՊԵՏՐՈՍԵԱՆ
 
Ընդ աստեղօք ի՞նչ կայ սիրուն
Քան զանձկալի Եղբայր անուն

Մկրտիչ Պեշիկթաշլեան

Մեր հասարակութեան արխայիկ` վաղնջական-աւանդական բնոյթի մասին է խօսում այն, որ աշխարհը մենք փորձում ենք տարբերակել, օգտագործելով ընտանեկան ազգակցութեան տերմիններ:
Սովետական իշխանութիւնն արգելեց իրար դիմելու կիրթ ձեւերը` օրիորդ, տիկին, պարոն, տէր, դրա փոխարէն շրջանառութեան մէջ դրուեց ընկերը: Դա սոցիալիստական կուսակցութիւնների անդամների դիմելաձեւն էր` կապիտալիստների դէմ պայքարում նրանք իրար ընկերներ էին: Բայց սոցիլալիզմի յաղթանակից յետոյ բառը աճեց, եւ երեխաների համար մանկապարտէզի դաստիարակչուհին, դպրոցական ուսուցիչն ու համալսարանի պրոֆեսորը դարձան «ընկեր»: Սովետական տարբեր ազգեր փորձելով դուրս գալ այս, մի տեսակ չափազանց պաշտօնական դարձած, բայց, միւս կողմից, չափազանց տնավարի «ընկեր»ից, ինչ-որ ձեւէր էին օգտագործում, ելնելով իրենց ունեցածից:

3.2.15

Turquía y la negación del genocidio armenio


El genocidio del pueblo armenio fue perpetrado hace ya un siglo por el gobierno de los Jóvenes Turcos en el Imperio Otomano, desde 1915 hasta 1923. Conocido también como el "holocausto armenio", este episodio, uno de los abominables que recuerda la historia del mundo, consistió en la deportación forzosa y el exterminio de un número indeterminado de civiles armenios, calculado aproximadamente entre un millón y medio y dos millones de personas.

Turkey and the Denial of the Armenian Genocide

Translated by Vartan Matiossian 
 
The genocide of the Armenian people was perpetrated a century ago by the Young Turk government in the Ottoman Empire, from 1915 to 1923. Known also as the "Armenian holocaust," this episode, one of the abominable ones that world history remembers, consisted in the forced deportation and extermination of an undetermined number of Armenian civilians, approximately calculated between a million and a half and two million people.

2.2.15

The Hidden Armenians of Western Armenia

Matthew Karanian (*)
 
The village of Chunkush was home to about 10,000 Armenians, and hardly anyone else, until 1915.
That’s when the Armenians were driven out, and were marched for two hours to a ravine known as the Dudan Gorge. Once they arrived at the ravine, they were herded by the force of batons and bayonets into its depths. Here they died, if they hadn’t already perished before entering the abyss.
One young Armenian girl, not more than 10 years of age, stood at the edge of death. She was part of a group that had been marched to the ravine on one of the killing days—the day on which her Chunkush neighborhood had been selected for this “deportation.”