ՅԱՐՈՒԹԻՒՆ ԿՈՊԷԼԵԱՆ (*)
Մայիս 10-ին, Համբարձման տօնին, աւանդաբար նշուած է Պոլսոյ Ս. Փրկիչ
ազգային հիւանդանոցի հիմնադրութեան տարեդարձը եւ կրօնական ու աշխարհիկ
հանդիսութիւններով համայնքը մէկտեղուած է «մեր Գթութեան յարկի շրջափակին
մէջ», ինչպէս կը գրէ «Մարմարա»:
Այս առիթով ունեցած իր ելոյթին մէջ, հիւանդանոցի ատենապետ յարգելի պարոն
Շիրինօղլու իրեն յատուկ ազգասիրական մարգարիտներով կրկին փայլած է, ըսելով
որ պէտք է միացնել մեր դպրոցները, օրինակ՝ Կեդրոնական-Էսաեան,
Գարակէօզեան-Ֆէրիգիւղ, խօսելով «խնայողութիւն ընելու հրամակայականին մասին,
շեշտելով որ յառաջիկայ օրերուն տագնապալի օրեր պիտի ունենանք»: Հոս
կ՚ընդգծեմ պէտք է-ն, քանի որ կատարուածը հաստատում մը կամ թելադրանք մը չէ
իրականութեան մէջ, այլ՝ ուղղակի սպառնալիք մը, քանի որ ելոյթին
շարունակութեան մէջ այդ սպառնալիքը ամենայն մերկութեամբ նշուած է. «Այդ
պարագային է որ Հիւանդանոցը օժանդակութիւն պիտի կատարէ, հակառակ պարագային
պիտի չընէ բացարձակապէս»: Ասիկա, պարոն Շիրինօղլուի վերջին հնարքն է, որու
նախաճաշակը արդէն ան տուած էր քանի մը ամիս առաջ ալ:
