Ռ. Հատտէճեան – 90. առաստաղէն դէպի առաստաղին միւս կողմը

ԼԵՒՈՆ ՇԱՌՈՅԵԱՆ

 

Հոն` Վոսփորի ափին,Պոլիս, կայ հայու սիրտ մը, որ հեւքով ու աշխուժով կը տրոփէ 90 տարիէ ի վեր:

Սիրտ մը, որուն բաբախումները կ՛արագանան կամ կը դանդաղին` ըստ հայ կեանքի ելեւէջներուն, ըստ մեր ժողովուրդին խանդավառութիւններուն կամ տագնապներուն, ըստ մեր մշակութային ձեռքբերումներուն կամ տոհմային ընկրկումներուն:

Սիրտ մը, որ երբ 10 տարի առաջ (2006) վիրահատութեան ենթարկուեցաւ, վիրաբոյժները զարմանքով նշմարեցին, որ անոր մաշած դռնակին տակ բոյն դրած էին հայոց այբուբենին 38 տառերը…

Ռ. Հատտէճեանին սի՜րտը…

Հատտէճեանի երկխօսութեան ժամանակը

ՍՈՒՐԷՆ ԴԱՆԻԷԼԵԱՆ

 

Մի ամբողջ դարաշրջան է ընդգրկում Ռոպէր Հատտէճեանի ապրած կեանքը: Նրանով կարելի է կազմել արեւմտահայ բնօրրանում ազգային կեցութիւն եւ նկարագիր պահած-շահած ժողովրդի պարզ ու բարդ կենսագրութիւնը: Նրա հոգեաշխարհը ձեւաւորուեց անցեալ դարի ճիշդ կէսից՝ յիսունականներից: Այսօր, արդէն վաթսուն եւ աւելի տարիներ, նա՛ է ձեւաւորում Պոլսոյ ազգային գրամշակութային եւ ընկերային կեանքի շնչառութիւնը:

Քանի մը տող Զարեհ Խրախունիի համար

ՍԵՒԱՆ ՏԷՅԻՐՄԵՆՃԵԱՆ

 

Երկրի հարաւ-արեւելեան բնակավայրերը կը ռմբակոծուին, պետութիւն կոչուող ուժը իր ամբողջ կոշտութեամբ կը հալածէ քաղաքացիները, անթաղ մեռելներ ոստիկանական կառքերուն կապուած գետինները կը քաշկռտուին, լաւագոյն պարագային՝ անթաղ, կը մնան փողոցները։ Հուր ու ծուխ ամենուր։ Ոճրագործը վերադարձած է դէպքի վայրը, հարիւրամեակ մը վերջ, նորէ՛ն։ Խօսքի ու խղճի ազատութիւնը կը կաշկանդուի, լրագրողներ կը բանտարկուին։

«Մալխասեան բառարան»ը եւ յարակից բաներ

ՎԱՐԴԱՆ ՄԱՏԹԷՈՍԵԱՆ

Օգոստոս 23իր իր ամառ­նա­յին թի­ւին մէջ, «Նոր Յա­ռաջ»ը ար­տատպած էր Ռո­պէր Հատ­տէ­ճեանի «Յու­շա­տետր» շար­քին 78րդ գիր­քին՝ «Պտոյտ մը Հա­յոց լե­զուի բա­ռարա­նին մէջ»ի առա­ջին հա­տորին պատ­կա­նող չորս գրու­թիւններ։
Խոս­տո­վանիմ, որ 2012ին հրա­տարա­կուած այս հա­տորը ին­ծի միայն ծա­նօթ էր մա­մու­լի լրա­տուու­թիւննե­րէ։ «Մար­մա­րա»յի վաս­տա­կաւոր խմբագ­րին եր­կա­րամեայ ու ան­դուլ հե­տաքրքրու­թիւնը բա­ռարան­նե­րու հան­դէպ ամ­բողջո­վին կի­սելով, ա՛լ աւե­լի հե­տաքրքրու­թեամբ կար­դա­ցի գրու­թիւննե­րը։