Քննադատելը թոյն թափել չէ

ԱՐՄԻՆԷ ՕՀԱՆԵԱՆ

  

«ՀԱՅԿԱԿԱՆՔ».- Թէեւ այս կարճ յօդուածը ուղղուած է Հայաստանի նախագահին, բայց անոր հարցադրումները համընդհանուր բնոյթ ունին, կը վերաբերին քաղաքական ու ոչ-քաղաքական, կրօնական ու աշխարհական բոլոր կառոյցներուն՝ Հայաստանէն մինչեւ Սփիւռքի ամենահեռաւոր ծալքերը։ Ի՞նչ է եւ ի՞նչ կը նկատուի լրատուամիջոցներուն դերը. մամլոյ հաղորդագրութիւններու եւ քարոզչութեան վերատպումի՞, թէ՞ հանրային զարգացման միջոց մըն են։ Ի՞նչ է առողջ քննադատութեան նպատակը. թոյն թափե՞լ, թէ՞  ընկերութեան յառաջընթացին սատարել։

Արքմենիկ Նիկողոսեան. «Գրաքննադատի խօսքը երկխօսութեան չի վերածւում»

Կարինէ ԽՈԴԻԿԵԱՆ – Երբ յաճախակի են դառնում «ժամանակակից գրականութիւն չկայ», «կարդալու բան չկայ», «լաւ գրող չկայ», իսկ ոմանք սկսում են մատների վրայ հաշուել, իրենց կարծիքով, իսկական գրողներին, չէ՞ք կարծում, որ թէկուզ չափազանցուած, բայց ինչ-որ տագնապ կայ: Գուցէ ժամանակակից գրականութիւնը իրօ՞ք յայտնուել է հոգեւոր լուսանցքում:

Վարդան Պետրոսեան. «Իմ միտինգներն այստեղ են՝ բեմում»

1980ական թուականներու վերջերուն ծնած նշանաւոր «Ոզնիներ» խումբէն մինչեւ այսօր, դերասան ու կատակերգակ Վարդան Պետրոսեանի ստեղծագործական ճանապարհը զինքը տարած է առաջին հարթակ՝ Հայաստանի ու հայութեան հարցերը թատերական բեմէն երգիծանքի տակ թաքնուած սուր քննադատութեամբ յատկանշուելով։ Իր վերջին ներկայացումին առիթով տեղի ունեցած այս հարցազրոյցը որոշ լուսաբանութիւն կու տայ իր մտածումներուն մասին։ Վերնագիրը մերն է։