Վաչէ Ատրունի. «Իմ բոլոր գրական գործերն ուղղորդուած են դէպի Սփիւռքի գոյավիճակը»

ԱՐԾՈՒԻ ԲԱԽՉԻՆԵԱՆ

Թատերագիր, արձակագիր, բեմադրիչ եւ դերասան Վաչէ Ատրունու անունը ծանօթ է Բէյրութի եւ Հալէպի, որոշ չափով էլ՝ Երեւանի թատերասէր ու գրասէր հանրութեանը եւ մասնագէտներին: Երեւանի գեղարուեստաթատերական ինստիտուտի շրջանաւարտ Վաչէ Ատրունին քառասուն տարուց աւելի է կնոջ՝ ծնունդով երեւանցի բեմադրիչ եւ դերասանուհի Լանա Քոչարեան-Ատրունիի հետ միասին նուիրուած է Մերձաւոր Արեւելքի հայալեզու թատրոնի պահպանման ու զարգացման յիրաւի դոնկիխոտեան գործին...

Իմ զրոյցը վաստակաշատ գրող-արուեստագէտի հետ իր անցած ուղու, սփիւռքահայ թատրոնի եւ գրականութեան վերաբերեալ տեղի ունեցաւ Բէյրութում, «փոքրիկ Հայաստան» անուանուող Բուրջ Համուդ թաղամասում գտնուող նրա հայրական օջախում, հայերէն եւ ռուսերէն բազմաթիւ գրքերի, հայաստանցի եւ սփիւռքահայ նկարիչներիՙ պատերից մեզ նայող գործերի շնչող ներկայութեամբ...

Մենախօս-կատակերգակ Վահէէն անդին...

ՆՈՐԱ ԲԱՐՍԵՂԵԱՆ

 

Սովորական պտոյտ չէ Վահէ Պէրպէրեանին հետ Պուրճ Համուտի փողոցներէն քալելը, «կանգառ»ները շատ են, ծանօթ–անծանօթները, իսկոյն ծանօթի վերածուողները՝ բազմաթիւ, Վահէին հետ նկարուելու փափաք ունեցողներուն ուրախ ու գոհունակ դէմքերն ու մտերիմի նայուածքները՝ տիրական, տոմս ապահովելու անկարողներուն գանգատներն ու «բան մը ըրէ»ի խնդրանքները՝ Վահէն տխրեցնող եւ շփոթի մատնող, «անպայման նորէն պիտի գամ»ի խոստում տալու մղող… Տակաւին կան հեռուէն ժպտացողներն ու բարեւողները, որոնք դրական եւ լայնաժպիտ պատասխան կը ստանան անխտիր՝ իբրեւ վաղեմի «բարեկամներ»:

Վարդան Պետրոսեան. «Ի՞նչ է 4-10 տարին, եթէ ես իմ ներսում դատապարտել եմ ինքս ինձ ցմահ»

ԶԱՐՈՒՀԻ ՄԵՋԼՈՒՄԵԱՆ

Հեռախօսազրոյց դերասան եւ երկու ամիս կալանավայր գտնուող Վարդան Պետրոսեանի հետ:

-Վարդա՛ն, ինչպէ՞ս էք, առողջութիւնն ինչպէ՞ս է Ձեր:

-Առողջական վիճակս բաւարար է, համեմատաբար լաւ եմ, կրիզիսային վիճակն անցաւ: Գիտէ՞ք, դատարանից կալանավայր ինձ բերեցէին կիսագիտակից վիճակում պատգարակի վրայ: Երբ անկողին մտայ, տեսայ շուրջս հաւաքուած սեւ հագած տղաներ` կալանաւոր, կալանակից եղբայրներ: Սկսեցին հետս խօսել, զրուցել, ծիծաղել, կատակ անել, մխիթարել: Շատ զարմանալի էր, յետոյ թէյ բերեցին, զարմանալի մի թէյ` մեղրամոմով: Տուեցին գաթա: Կը հաւատա՞ք` 10-15 րոպէում կարողացան ինձ ոտքի կանգնեցնել: Նոյնիսկ բժիշկները զարմացան: Երբ չափեցին ճնշումս, արդէն կարգաւորուել էր: Դատական պրոցեսը շատ երկար էր տեւել` 10 ժամից աւելի: Այդ ողջ ընթացքում ինձ մօտ էր շտապօգնութեան բժիշկը, ով հետեւում էր, որ չվատանամ, չէ՞ որ ինձ բերել էին հիւանդանոցից: Հաց չէի կերել 10-12 ժամ, մէկ-մէկ միայն շոկոլադ էին տալիս, որ կարողանամ դիմանալ: Այստեղ մշտական բժշկական հսկողութեան տակ եմ:

Վարդան Պետրոսեան. «Իմ միտինգներն այստեղ են՝ բեմում»

1980ական թուականներու վերջերուն ծնած նշանաւոր «Ոզնիներ» խումբէն մինչեւ այսօր, դերասան ու կատակերգակ Վարդան Պետրոսեանի ստեղծագործական ճանապարհը զինքը տարած է առաջին հարթակ՝ Հայաստանի ու հայութեան հարցերը թատերական բեմէն երգիծանքի տակ թաքնուած սուր քննադատութեամբ յատկանշուելով։ Իր վերջին ներկայացումին առիթով տեղի ունեցած այս հարցազրոյցը որոշ լուսաբանութիւն կու տայ իր մտածումներուն մասին։ Վերնագիրը մերն է։