Գրականագէտ Արքմենիկ Նիկողոսեան 2014 տարին կարեւոր նկատած է առաջին
հերթին գրահրատարակչական ոլորտին մէջ արձանագրուած արդիւնաւէտ
գործունէութեան համար: Ան այս մասին խօսած է «Հայոց Աշխարհ»ի թղթակից
Ռուսլան Թաթոյեանի հետ ունեցած զրոյցին ընթացքին։
Showing posts with label հայաստանեան գրականութիւն. Show all posts
Showing posts with label հայաստանեան գրականութիւն. Show all posts
15.1.15
10.1.14
«Ինքը գնաց՝ իր մաքրութեամբ մարդկանց չվարակած». հրաժեշտ Լեւոն Խեչոյեանին
Յունուար 10ին Երեւանի Կոմիտասի անուան սենեկային երաժշտութեան տունը տեղի ունեցած՝ գրագէտ եւ ազատամարտիկ Լեւոն Խեչոյեանի հոգեհանգիստին ներկայ էին անոր ընկերները, գործընկերները, մարտական ընկերները, քաղաքական գործիչներ ու պաշտօնեաներ։
Ճառ՝ արտասանուած ՀՀ գրական պետական մրցանակ ստանալու առիթով (2000)
ԼԵՒՈՆ ԽԵՉՈՅԵԱՆ
Հայաստանի Հանրապետութեան Մեծարգոյ Նախագահ, Տիկնայք եւ Պարոնայք...
Երբեք ինքս իմ առաջ, արեւածագի դէմ կանգնած, քուրմ չեմ ձեւացել, վախեցել եմ Մեծ գրականութիւնից...
Հիմա էլ ես գիտակցում եմ, որ պետական այս պարգեւը ոչ թէ ինձ է տրւում, այլ տարիների իմ տառապագին աշխատանքին, հաւատալով, որ հայրենի գրականութեանը ծառայելն աւելի շահաւէտ է, քան նրա զօրութեամբ արծաթ դիզելը, իսկ արդիւնքը ոսկու մաքրութիւնից էլ ազնիւ է... նաեւ զգօն գիտակցել եմ, որ դիզած այդ երեսուն արծաթով է գիշերները մեծ առեւտուրը կատարւում` համբոյրով մատնուածին խաչի փայտին գամելու շուրջ, իսկ արդարութեամբ յայտնի, ազնուագոյն ոսկին էլ քուրայի բոցերի վրայ է հալւում...
8.1.14
Մահ հայրենի արձակագիր Լեւոն Խեչոյեանի
«Հետք»ը կը հաղորդէ, որ այսօր՝ Յունուար 8ին, երկարատեւ հիւանդութենէ ետք, իր մահկանացուն կնքած է հայրենի տաղանդաւոր արձակագիր Լեւոն Խեչոյեանը։
Քաղցկեղէ տառապած Խեչոյեանը բուժումի ենթարկուած էր Գերմանիոյ մէջ, որմէ ետք բժիշկներու խորհուրդով ետ ղրկուած էր Հայաստան։
Լեւոն Խեչոյեան ծնած էր Դեկտեմբեր 8, 1955ին, Ախալքաղալի շրջանի Բարալէթ գիւղը։ 1983ին աւարտած է Լենինականի (այժմ՝ Գիւմրի) մանկավարժական հիմնարկի բանասիրական ճիւղը։ 1987էն ի վեր կ՚՚ապրէր եւ կը ստեղծագործէր Հրազդան քաղաքը։ Մասնակցած է արցախեան ազատամարտին։ Առաջին հատորը («Խնկի ծառեր») հրատարակած է 1991ին։ 1999ին «Սեւ գիրք, ծանր բզէզ» վէպի համար արժանացած է «Ոսկէ եղէգն» պետական մրցանակին: Տպագրուած է շարք մը արտասահմանեան ամսագրերու մէջ։
Հանգուցեալ գրագէտին հետ վերջին հարցազրոյցը կարելի է ունկնդրել այստեղ.
9.12.13
Արամ Պաչեան. «Եթէ Հայաստանն ի վերջոյ մոդեռնիզացուի, գրականութեան աղբարկղը բերնէ բերան լցուելու է»
ՆԱՐԻՆԷ ՍԻՄՈՆԵԱՆ
«Երբ որ մեր երիտասարդ գրողներից մի քանիսը դարձան քիչ թէ շատ հասարակական դէմքեր, յատկապէս երիտասարդ աղջիկները շատ էին հետաքրքրւում նրանցով, եւ մենք այդ հետաքրքրուածութիւնը ծառայեցրինք դէպի գիրքը: Եւ, ասենք, եթէ աղջիկների խումբը ֆէյսբուքում կամ ադնակլասնիկում տեսնում էր, որ Արամ Պաչեանը սիրում է Կոստան Զարեան, սկսում էր կարդալ Կոստան Զարեան:
Անցեալ տարի, երբ բաց ընթերցումներ կազմակերպեցինք Կասկադում, հարիւրին մօտ մարդ էր եկել. մօտ վաթսունի ձեռքին Կոստան Զարեանի գիրքն էր»,- հարցազրոյցներից մէկում վերջերս նշել է գրականագէտ, ՀՀ ԳԱԱ Մանուկ Աբեղեանի անուան գրականութեան ինստիուտի հին եւ միջնադարեան բաժնի աւագ գիտաշխատող Արքմենիկ Նիկողոսեանը:
Նրա խօսքերից կարելի է եզրակացնել, որ Արամ Պաչեանն այն եզակի գրողներից է, ով կարողանում է գրաւել շատերի ուշադրութիւնը, սիրուել:
10.11.13
Արքմենիկ Նիկողոսեան. «Գրաքննադատի խօսքը երկխօսութեան չի վերածւում»
Կարինէ ԽՈԴԻԿԵԱՆ – Երբ յաճախակի են դառնում «ժամանակակից գրականութիւն չկայ», «կարդալու բան չկայ», «լաւ գրող չկայ», իսկ ոմանք սկսում են մատների վրայ հաշուել, իրենց կարծիքով, իսկական գրողներին, չէ՞ք կարծում, որ թէկուզ չափազանցուած, բայց ինչ-որ տագնապ կայ: Գուցէ ժամանակակից գրականութիւնը իրօ՞ք յայտնուել է հոգեւոր լուսանցքում:
Subscribe to:
Posts (Atom)