«Ա.»
Հինգշաբթի օրուան [23 Փետրուար 2017] մեր թիւով լոյս տեսած «Լափշինը, հաց բերողը եւ
նեղազգային հռետորաբանութիւնը» խորագրեալ յօդուածին տեղ տուած էինք առանց
բաժնելու այնտեղ արծարծուած կարգ մը տեսակէտներ, դատումներ ու
եզրայանգումեր։
Այս առիթով յատկապէս այստեղ պէտք է ընդգծել անհամեմատելիութիւնը
Թուրքիոյ, Ազրպէյճանի եւ Հայաստանի հանրապետութեան միջեւ քաղաքական
հալածանքներու եւ մարդու իրաւունքնեու թեմաներուն վերաբերալ։ Այս մօտեցումը
որեւէ առումով ենթակայական բնոյթ չունի կամ հակառակորդներու նկատմամբ
քաղաքական գերզգայնութեան նկատառումով չէ, որ կ’արձանագրուի։ Հայաստանի
հանրապետութեան մէջ քաղաքական բանտարկեալներու չգոյութիւնը, մամուլի
ազատութիւնը կամ քաղաքական հալածանքի բացակայութիւնը հաստատուած է բազմաթիւ
օտար կառավարական եւ ոչ կառավարական կազմակերպութիւններու կողմէ։
