ՎԱՐԱԳ ԳԵԹՍԵՄԱՆԵԱՆ
Դաշնակցութեան արխիւները բա՞ց են, թէ՞ փակ, հասանելի՞ են, թէ՞ ոչ: Ահա
հարց մը, որ յաճախ օրակարգի վրայ է մանաւանդ ակադեմական շրջանակներու
հաւաքներու, քննարկումներու եւ գիտաժողովներու ընթացքին: Դժբախտաբար այս
վերջին մէկուկէս տասնամեակին սոյն հարցադրումը իբրեւ քաղաքական լծակ
կ’օգտագործուի թրքական ժխտողական մեքենային կողմէ, երբ Պոլսոյ մէջ գտնուող
օսմանեան արխիւներուն հասանելիութեան դիմաց ՀՅԴ արխիւներուն «անմատչելի»
կարգավիճակը կ՛որակուի որպէս հայկական կողմի դժկամութիւնը` «քննարկելու»
կամ «ուսումնասիրելու» 1915-ի «դժբախտ դէպքերը»:
