Ասլը Թիւրքեր. «Ես հայ եմ»

ԱՐԱԶ ԳՈՃԱՅԵԱՆ 

 

Անարդարութեան մը դիմաց կրաւորական կեցուածք ունենալը կը նշանակէ այդ անարդարութեան մեղսակից ըլլալ, իսկ անարդարութեան մը արդիւնք ըլլալը եւ չկարենալ կամ չկամենալ խօսիլը անձնասպանութիւն է:

Սփիւռքահայը` իբրեւ Հայոց ցեղասպանութեան «ժառանգորդ», աւելի քան մէկ դարէ ի վեր կը պայքարի կենդանի պահելու համար զոհերուն եւ վերապրողներուն  պայքարը անարդարութեան դէմ: Սփիւռքահայը ինքզինք կը նկատէ զոհը ցեղասպանութեան, բայց արդեօ՞ք միակ զոհն է ան: Ցեղասպանութեան զոհ է նաեւ Ասլը Թիւրքերը:

Ասլըն 1977-ին Պոլիս ծնած Սաֆեթի եւ Իլհանի միակ զաւակն է: Իր նախնական կրթութիւնը հանրային դպրոցներէն մէկուն մէջ ստանալէ ետք, 11 տարեկանին անցած է Պոլսոյ «Նոթր Տամ տը Սիոն» ֆրանսական վարժարանը: Այս պիտի ըլլար Ասլըին համար անկիւնադարձային պատահարը:

Blog բառին հայերէնը

Վերջերս, Լոս Անճելըսի «Նոր Օր» շաբաթաթերթի նորանշանակ խմբագիր Մինաս Գոճայեանը «"Նոր Օր" (1922-2009). սրտբաց զրոյց ընթերցողներուն հետ» վերնագրուած խմբագրականի մը մէջ ինքզինքը կը ներկայացնէր հասարակութեան։ Ան կը գրէր, ի միջի այլոց, թէ «կը ստանձնենք միշտ հին ու նոր այս պաշտօնաթերթը համակարգիչի, համացանցի եւ գերարդիական կազմածներու բուռն զարգացման շրջանին, երբ քիչ թէ շատ գրագէտ ամէն մարդ կրնայ ունենալ իր անձնական թերթն (blog) ու կայքէջը՝ օժտուած գունաւոր, գրաւիչ ու լսատեսողական յատկանիշներով» («Նոր Օր», 22 Հոկտեմբեր 2009)։