Թուրքի կերպարը Հրանտ Մաթեւոսեանի ստեղծագործութեան մէջ

ՍԷՅՐԱՆ  ԳՐԻԳՈՐԵԱՆ

1980-ական թթ. սկզբին Երեւանում թափառում էր մի լեգենդ, թէ իբր Մեծ Եղեռնի պատկերմանը դէմ է հայաստանցի գրողներից մէկը՝ Հրանտ Մաթեւոսեանը: Իրականում շուրջ քառասուն տարի տեւած իր գործունէութեան ընթացքում նրան երբեք չի լքել այդ նիւթը: Ինչո՞ւ եղաւ եղեռնը, ինչո՞ւ եղաւ յատկապէս իր լուսաւոր դարի սկզբին, ո՞վ է դրա մեղաւորը, եւ ի՞նչ պէտք է անել եղեռնի կրկնութիւնը թոյլ չտալու համար: Խորհրդային կարգերի օրօք այս հարցերը գրողը քննել է առաւելապէս գեղարուեստի միջոցներով, իսկ անկախութեան շրջանումՙ հրապարակախօսութեան լեզուով:

Ս. Յակոբ Մծբնացիէն մինչեւ Յակոբ Տիլաչար (թրքահայ լեզուաբան ու համայնագէտ Յակոբ Մարթաեանի մահուան 35ամեակին առիթով)

ԼԵՒՈՆ ՇԱՌՈՅԵԱՆ

Տարեփա­կը կա­տարե­լէ առաջ, իւ­րա­քան­չիւր Դեկ­տեմբե­րի կի­սուն, պա­տէն կա­խուած մեր հայ­կա­կան օրա­ցոյցնե­րը կը յու­շեն մե­զի «Ս. Յա­կոբ»ը։

Դ. դա­րուն ապ­րած մե­ծանուն հո­գեւո­րական մըն է Ս. Յա­կոբ, սկզբնա­պէս՝ ճգնա­ւոր, յե­տոյ՝ եպիս­կո­պոս։ Ասո­րի Եկե­ղեց­ւոյ պան­ծա­լի զա­ւակ­նե­րէն մին է ան։ Իր ծննդա­վայրն ալ Մծբինն է, այժմու Նու­սայպի­նը, Անա­տոլուի հա­րաւ-արե­ւելեան կող­մե­րը, սու­րիական սահ­մա­նին գրե­թէ կից, Գա­միշ­լի քա­ղաքին դի­մաց։

«Մեր երդում»ը այլեւս պարտադիր չէ Թուրքիոյ փոքրամասնութեանց դպրոցներուն մէջ

Թրքական ազգայնամոլ բովանդակութեամբ «Մեր երդում»ի ամէն առաւօտ արտասանութիւնը պարտադիր էր Թուրքիոյ բոլոր դպրոցներու աշակերտութեան համար, ներառեալ՝ ազգային փոքրամասնութեանց վարժարաններուն: