Այնթապի Վարդանը

ՍԵՒԱՆ ՏԷՅԻՐՄԷՆՃԵԱՆ

 

Կ՚անցնիմ ոլո­րապ­տոյտ փո­ղոց­նե­րէն։ Իրա­րու կպած քա­րակերտ շի­նու­թիւններ, իրա­րու վրայ փլած, մէկզ­մէ­կուն թի­կունք կանգնած։ Պատն ի վեր հա­յերէն տառ կ՚որո­նեմ՝ հա­յու տուն ըլ­լա­լու կնի­քը։ Փո­ղոցը կ՚առաջ­նորդէ մէկ ու­րիշ փո­ղոցի. կա­տարեալ լա­բիւ­րինթոս մը, ուր թէեւ չկան անել ճամ­բա­ներ, սա­կայն սխալ ծակ մը մտնե­լու մտա­հոգու­թիւնը հետզհե­տէ կը գրա­ւէ զիս։ Վա­րան­քը կը ցրէ հա­րազա­տու­թեան այն զգա­ցու­մը, զոր կ՚առ­թեն ցած յար­կե­րով տու­նե­րուն պա­տու­հաննե­րը՝ ուրկէ հա­յեր անցնող-դար­ձո­ղը դի­տեր էին երբեմն։ Աչ­քերս գմբէ­թը կը փնտռեն, ան­լոյս այդ փա­րոսը, որ պի­տի ճշդէ, թե­րեւս աւե­լի վստահ դարձնէ քայլքիս ըն­թացքը։