ԳՈՀԱՐ ԱՃԵՄԵԱՆ
«Ծնած
եմ Պոլիս 1896 թուականին,- պատմում է Սիրարփի Տէր-Ներսէսեանը մեր վերջին
հանդիպումներից մէկի ժամանակ,- մայրս կորսնցուցած եմ երբ ինն տարեկան էի
եւ հայրսՙ 1914 թուականի սկիզբը:
Մօրաքրոջս հետ
միասին ես եւ քոյրս մեկնեցանք Պուլկարիա, քանի մը ամիս մնալէ ետք, երբ
տեսանք պատերազմը կը շարունակուի, գացինք Զուիցերիա՝ Ժընեւ, եւ հոն մնացինք
երեք տարի՝ պատերազմի շրջանին: Զուիցերիա հետեւեցայ երկրորդական
գիմնազիայի, յետոյ երկու տարի համալսարան: Սակայն համալսարանը կէս ձգեցի եւ
գացի Ֆրանսա՝ Փարիզի համալսարանը, ուր 1919 թուականէն ի վեր եմ
համալսարանին կից Էքոլ տէ զ՛Էթիւտ հաստատութիւն մը, որ կը զբաղի
գիտահետազօտական աշխատանքներով. ես ընտրեցի բիւզանդական արուեստը:
1930
թուականին հրաւէր ստացայ ամերիկեան քոլէճէ մը դասաւանդելու բիւզանդական
արուեստ: Այս քոլէճը ամենաբարձրերէն մէկն է, սակայն ես չուզեցի հոն մնալ
ամբողջ տարին, որովհետեւ կը փափաքէի շարունակել գիտահետազօտական
աշխատանքներս: Այնպէս որ տարուան կէսը միայն այնտեղ կանչ ունէի, իսկ միւս
կէսը՝ կու գայի Փարիզ, որպէսզի շարունակեմ աշխատանքս»:
«...
Հայ մտաւորականութեան, գիտնականներուն պարտքն է ՀԱՅ ԱԶԳԻ ՄՇԱԿՈՅԹԸ
ճանչցնել տալ աշխարհին առանց աւելացումներու եւ չափազանցելու, քանի որ այդ
մշակոյթը այնքան հարուստ է, որ մենք կրնանք պարծենալ այդ ամէնով եւ
ներկայացնել զայն առանց չափազանցելու»:
Սիրարփի Տէր-Ներսէսեան
