ԱՐՏԱԿ ՄՈՎՍԻՍԵԱՆ
«Տիգրան Մեծն իր արժանավայել տեղը պէտք է զբաղեցնի Արեւելքում երբեւէ իշխած տիրակալների շարքում: Նա արժանացել է "մեծ" տիտղոսինՙ պատուաւոր մի կոչման, որը պատմութիւնը հազուադէպ է շնորհում իր ընտրեալ դերակատարներին... Տիգրանն իրեն դրսեւորեց որպէս աշխարհակալ եւ լուսաւորիչ»... Այսպիսի գնահատական է տուել հայոց մեծ տիրակալին նոր ժամանակների նշանաւոր պատմաբաններից Նիկողայոս Ադոնցը:
Յիրաւի, մեծերը մեծ են ոչ միայն իրենց դարաշրջաններում, այլեւ դառնում են խորհրդանիշ-կերպարներ յետագայ սերունդների համար: Այս միտքն առաւել քան տեղին է հնչում Տիգրան II Մեծի (Ք.Ա. 95-55 թթ.) պարագայում, որը ոչ միայն դարձաւ մեր պատմութեան խոշորագոյն դէմքերից մէկը, այլեւ յետագայ սերունդների յիշողութեան մէջ մարմնաւորեց մեծ յաղթանակների եւ աշխարհակալութեան գաղափարն ու ոգին:
Յիրաւի, մեծերը մեծ են ոչ միայն իրենց դարաշրջաններում, այլեւ դառնում են խորհրդանիշ-կերպարներ յետագայ սերունդների համար: Այս միտքն առաւել քան տեղին է հնչում Տիգրան II Մեծի (Ք.Ա. 95-55 թթ.) պարագայում, որը ոչ միայն դարձաւ մեր պատմութեան խոշորագոյն դէմքերից մէկը, այլեւ յետագայ սերունդների յիշողութեան մէջ մարմնաւորեց մեծ յաղթանակների եւ աշխարհակալութեան գաղափարն ու ոգին:
