Մենք պիտի գոչենք «Յառա՜՜՜՜ջ»

ՍԱԳՕ ԱՐԵԱՆ

 

Քիչ առաջ աւելի քան 300 հոգի հաշուող երիտասարդներու խումբ մը, Երեւանի Զաքեան փողոցին վրայ գտնուող Հունգարիոյ դեսպանատան առջեւ կազմակերպած էր բողոքի ցոյց: Երիտասարդները բարձրացուցած էին 2004ի Փետրուարի 14ին դաւադրաբար սպաննուած ՀՀ բանակի սպայ Գուրգէն Մարգարեանի նկարները: Գիտենք որ Մարգարեան այդ օրերուն կը գտնուէր Հունգարիա, Եւրոպական Միութեան զինուորական գործակցութեան ծրագիրներէն մէկուն առընթեր ծառայելու նպատակով: Սեւ թուական է այդ օրը հայոց համար:

Հայաստանը կը կասեցնէ Հունգարիոյ հետ յարաբերութիւնները՝ ազերի մարդասպանի վերադարձէն ու ներումէն ետք

Հայաստանի որդեգրած դիրքորոշումը՝ ի դիմաց ազերի դատապարտուած մարդասպանին Հունգարիայէն Ատրպէյճանի վերադարձնելու եւ ներումի արժանանալու դիմաց, ոկը բացայայտէ միջազգային հանրութեան երկդիմի խաղերը՝ նիւթական շահերու (այսինքն՝ քարիւղի) եւ բարոյական պարտականութիւններու փոխյարաբերութեան մէջ։ Անշուշտ, դիւանագիտական պարտութեան մը յաջորդող անխուսափելի կեցուածք է պարզապէս (կը յիշեցնէ Թուրքիոյ դեսպանին ետ կանչուիլը երբ Ֆրանսայի ցեղասպանութեան օրինագիծը սկզբնապէս վաւերացուած էր 2011ին). կը մնայ բացատրելի, թէ ինչպէ՞ս կարելի եղած է հունգարական հաւաստիացումներուն հաւատք ընծայել՝ ատրպէյճանական խաղերուն դիմաց։  Ի դէպ, ակնկալելի է, որ նման դիրքորոշումներ միջազգային գետնի վրայ՝ խայտառակ ապօրինութեան մը դէմ յանդիման, իրենց յաճախակի արձագանգը ունենան ներքին ճակատի վրայ՝ նոյնքան խայտառակ ապօրինութիւններ կանխելու կամ անոնց հակազդելու բուն հայրենի հողին վրայ։