Սուրիահայերու թեման՝ մեր մամուլի աղացին մէջ

 

ՅԱԿՈԲ ԱՒԵՏԻՔԵԱՆ



Իրեն կարեւորութիւն տուող իւրաքանչիւր լրատուամիջոց այս օրերուն կը զբաղի սուրիահայերու վիճակով, կը զբաղի այնպէսՙ ինչպէս կարող ենք զբաղիլ հայերս, այսինքն, ինչպէս Շ. Շահնուրը կ՚ըսէր. «Աստուած գիտէ թէ ինչպէս»: Անլուրջ, անհոգի, անտեղեակ: Ամէն մէկը իր սեփական տան տանիքէն: Ոմանց համար ատիկա առիթ է Սփիւռքի նախարարութիւնը հերթական անգամ քննադատելու, ուրիշներու համարՙ ողջ կառավարութիւնը «անգործութեամբ» մեղադրելու, այլոց համարՙ տեղւոյն ազգային իշխանութիւններն ու աւանդական կուսակցութիւնները քննադատելու: Ոմանք ալ, օրախնդիր այդ թեման իրենց լրատուամիջոցի էջերուն մէջ ամէն գնով արծարծ պահելու ցանկութեամբ, որեւէ ասուլիսի կամ հանդիպումի կ՚ուղարկեն անփորձ եւ անգիտակ լրագրող մը, որ կառչելով Դամասկոսէն կամ Հալէպէն նախորդ օրը կամ նախորդ ամիս Երեւան ժամանած հայրենակիցի մը օձիքէն, կը փորձէ «նիւթ» սարքել անոր ըսածներէնՙ անոնց խառնելով իր իմացածն ու չիմացածը:

Հայկական լրատուամիջոցները կը գոհացնեն, թէ՞ կը մտահոգեն

ՊԱՐՈՅՐ ԱՂՊԱՇԵԱՆ

 

Ահաւասիկ հրատապ թղթածրար մը, որ սակայն, գրեթէ հրապարակային քննարկումի նիւթ չի դառնար, ոչ ալ լուրջ քննարկումի կ’ենթարկուի անոր գործընթացը, ճակատագիրը կամ հեռանկարը:
Բնական է, աստ ու անդ, երբեմն ականջալուր կ’ըլլանք խորհրդածութիւններու կամ արձագանգներու, բայց ատոնք ինչո՞վ կրնան լրատուամիջոցներու (իմա՝ մամուլի) թղթածրարին մասնագիտական եւ փորձագիտական իմաստ եւ բովանդակութիւն տալ:

Որոշ է, որ այս թղթածրարը «փշոտ» է, ունի իր բազմակողմ շերտաւորումներն ու խայտաբղէտ ծալքերը, որոնք իրենց համապատասխան «լուծում»ները գտնելու համար, անհրաժեշտ է, նախ եւ առաջ, հասկնալ անոր դերակատարութեան, ազդեցութեան ու առաքելութեան կարեւորութիւնը, առաջնահերթութիւնն ու անփոխարինելիութիւնը, միանգամա՛յն: