ԳՈՒՐԳԷՆ ԱՐԶՈՒՄԱՆԵԱՆ
Գրեթէ աւարտել էի Ապրիլին հրատարակուած Ալին Օհաննէսեանի աղէտի
վերաբերեալ «Օրհանի ժառանգութիւնը» անգլերէն վէպի ընթերցումը՝ զմայլուած
լեզուի գեղեցկութիւնից, դէպքերի դիւրասահ յաջորդականութիւնից,
երկխօսութիւնների բնական զարգացումից, երբ որպէս հաճելի անակնկալ «Ակօս»ի
կայքէջին յայտնուեց Գրիգոր Պըլտեանի «Աղէտի լեզուով» փորձագրութիւնը:
Փորձագրութիւն նաեւ այն առումով, որ Պըլտեանը ինքը որպէս վէպերի հեղինակ,
անցել է այդ փորձից ու փորձարկել է աղէտի անասելիութիւնը:
