ՏԻԳՐԱՆ ՊԱՍԿԵՒԻՉԵԱՆ
Կը սկսուի նոր առաւօտը
Եւ դարերի արահետը
Կը տրորի մեր զոյգ ոտը։
Չենք լինի մենք էլ ոչ մէկի
հպատակն ու խոնարհ ճորտը
մեր գերանդին կը թրատի
սովետական մոլախոտը։
Հերիք այսպէս մնանք ծառայ,
սրան, նրան եւ ուրիշին.
-Չէ՞ որ ունենք ամուր ակռայ
եւ վստահ ենք մեր ներուժին։
Անկախութեան գալը քիչ է,
մեր մտքերը պիտի մաքրենք,
եւ հնոտի կայքն ու ինչքը
գրողի սեւ ծոցն ուղարկենք։
Երբ գայ օրը՝ բարին հետը,
լինենք զգաստ եւ արթուն։
-Օ՜հ, փշոտ է արահետը,
մեզ շատ վտանգ է սպառնում:
